حکومت کردن فقط به معنی نظارت بر کار های مردم نیست بلکه خدمت به مردم است ، در دین اسلام امر به معروف و نهی از منکر مخصوص حاکم است یعنی مردم باید به حاکم بگویند که کارت درست است یا نه آیا مردم از کارت راضی هستند یا نه، اگر کار اشتباهی انجام داد باید مردم حاکم را باز خواست کنند ، ولی در حکومت های دینی امروز برعکس عمل می کنند و دروغ و اختلاس و دزدی را برای خود مباح و پول هایی که مردم با زحمت و رنگ و کار کردن به دست آوردند را مکروه یا حرام می پندارند ، و اگر کسی از آن ها انتقادی کند ، باعث می شوند که اموال فرد به دولت واگذار گردد.
در حالی که حضرت علی و امام حسین حق انتخاب و دمکراسی را دادند ، و به مردم خود گفتند که اگر اشتباهی از ما سر زد باید به ما بگویید، وقتی امام حسین در شب عاشورا با اینکه می دانستند چه اتفاقی خواهد افتاد ولی باز هم از مردم نظر گرفتند و به مردم گفتند که اگر می خواهید بروید و اگر کسی احساس شرم می کند چراغ ها را خاموش کنید و افراد می توانند بروند .
در حالی که در حکومت های اسلامی کنونی این اتفاق ها به صورت فقط تنوری گفته می شود و در عمل چیز دیگری است
