داشتم یه ویدیو از استاد فراستی مهربون و شیرینزبون! میدیدم که طبق معمول داشت انواع بدوبیراه رو نثار سینمای ایران میکرد. بیشتر صحبتش درباره فیلمهای کمدی جدید بود. با همه حرفاش و رفتاراش حال نمیکنم ولی از حق نگذریم این یکی رو داشت درست میگفت.
فحشهاش که تموم شد یه حرف خوبی زد؛ گفت خب میپرسین جای اینا چی ببینیم. که این دقیقا اون لحظه سؤال من هم بود. بین فیلمهایی که معرفی کرد یه فیلم بود به اسم آپارتمان ساخته بیلی وایلدر.
من خیلی اهل دیدن فیلمهای قدیمی و کلاسیک نیستم؛ از این مدل فیلمها در حد چند قسمت چارلیچاپلین رو دیدم فقط. این بار از سر کنجکاوی فیلم رو دانلود کردم که ببینم واقعا این بشر داره فیلم خوبی معرفی میکنه یا قمپز در میکنه.
فیلم آپارتمان یه کمدی سیاه آموزنده با موضوعی بامزه بود که تونست مجابم کنه تا آخر فیلم رو ببینم.
داشتم فکر میکردم که چی میشه سینمای دنیا از همچین شاهکارهایی به اینجا میرسه.
این همه الگوی خوب ساخته شده، پس چرا الهام نمیگیرن؟ شاید چون میخوان خیلی متفاوت باشن. ولی خب همین متفاوتبودنه گند زده به سینما و هنر.
شاید دیگه مثل آدمای قدیم حوصله ندارن، آخه آدمای الان خیلی بیحوصلهتر شدن. این چه بهونهایه! خب فیلمسازی الان با این امکانات خیلی خیلی راحتتر از قبل شده.
شاید انگیزهشون کور شده، مثلا میگن مردم بیشتر محتوای شبکههای اجتماعی رو مصرف میکنن، کی میشینه ۲ ساعت فیلم ببینه! نه عزیزجان، سینما هیچوقت از بین نمیره و طرفدارای خودش رو همیشه داره. همیشه هستن آدمایی که قدر هنر رو بدونن و محتوای مسخره سوشال رو جایگزین سینما نکنن.
ولی خب خود این افول سینما باعث شده که همون طرفدارای سینما هم کمکم ازش ناامید شن و گوشه دنجی در اینستاگرام عزلت بگزینند!
نمیدونم. نمیفهمم. چی شد؟ چی به سر هنر سینما اومد؟
