دانشگاه بروم یا نه

یه دهه هفتادی، که به برنامه نویسی علاقه‎مند شد و فهمید دانشگاه و مدرسه به دردش نمیخوره و باید یه فکری برای خودش بکنه. دوم دبیرستان به برنامه نویسی علاقه‎مند شد و سوم هم تصمیم گرفت دانشگاه نره، سوم رو درحالی تموم کرد که توی اون مدرسه فقط دو-سه نفر بدون تجدیدی قبول شدن. خودم رو عرض میکنم؛ برای پیش دانشگاهی ثبت نام کردم و ...

از کجا این فکر سراغ من هم اومد که میشه دانشگاه نرفت و موفق شد؟!

همه چیز از اونجا شروع شد که دو کتاب امکان-علی سخاوتی و هدف-برایان تریسی رو خوندم. موضوع کتاب امکان، درباره 30 کار که بجای دانشگاه رفتن و مسافر کشی میتوان انجام داد، بود. یادمه در جایی از کتاب میگفت بعضی ها به دانشگاه میروند تا ورود به بزرگسالی و پذیرش مسئولیت ها و زمان تجربه شکست ها را عقب بیندازند.

هدف هم در یک کلام درباره این بود که:

اگر هر مهارتی که لازم بود را داشتی و 10 میلیارد هم پول داشتی چکار میکردی؟ وقتت رو صرف چه کاری میکردی؟ ویژگی کتاب های برایان تریسی این است که آدم را به فکر کردن مجبور می کند و جواب را از مغز خودت، تنها با پرسیدن سوال، به تو تحویل می دهد.

(خبر خوب اینکه هر دو کتاب صوتی بودند و می توانید آنها را با یک جستجوی ساده دانلود کنید.)

علاقه‌ام به برنامه نویسی از کجا شروع شد؟

در همان روز ها بود که با برنامه نویسی از طریق این ویدیو ها آشنا شدم. و نرم افزار Dw را دانلود کردم و دقیقا هر کاری مدرس می‌کرد را عینا انجام میدادم، برای اولین بار در عمرم بود که میدیدم! یک متن Alert با js در مرورگر به نمایش در می‌آید. در آن لحظه دلم می خواست به هر کسی در حوالی ام هست نشان دهم که چه اتفاقی افتاده و تونستم! احتمالا تجربه اش را دارید. بعدش یک کتاب html پیدا کردم و مسیرم اینگونه ادامه یافت: css -> wordpress -> php -> laravel و ...

الان کجای کارم ..؟

- امشب که دارم این مطلب رو می‌نویسم: از سه ماه پیش دیگه مدرسه نرفتم، یعنی اواسط پیش دانشگاهی ترک تحصیل کردم.

اتفاقا امروز، بعد از سه ماه، یه سر رفتم مدرسه و پرسیدم که وضعیت سربازی و دیپلمم چجوری هست؟ گفتن تا 6 ماه دیگه باید برم سربازی، در حال حاظر هم دیپلم دارم : )

اصلا پشیمان نیستم که دانشگاه نرفتم؛ بعید میدونم لازم باشه براتون، درباره اینکه مدرک در حرفه برنامه نویسی به هیچ دردی نمیخوره، حرف بزنم.

برای ازدواجم هم نگرانی ندارم چون قرار نیست من بی‌سواد باشم که! در دیر ترین حالت ممکن من 19 سالگی به سربازی می‌روم، یعنی 21 سالگی از سربازی اومدم، می‌تونم تا یکی دو سال کار کنم و شغل مناسبی پیدا کنم و تا 23 سالگی درآمد مناسبی دارم، پس اندازی برای اجاره خانه، و شغلی با درآمد مناسب دارم. -البته شاید کمی بیشتر زمان نیاز باشه و این بخاطر اینه که من واقعا باید از صفرِ صفر شروع کنم.

حالا این وضعیت را مقایسه کنید با کسی که در 23-24 سالگی از دانشگاه فارغ التحصیل می شود و متاسفانه می‌فهمد مباحثی که در دانشگاه یاد گرفته تئوری یا قدیمی بوده‌اند و در بازار کار، زیاد کاربردی ندارند و در 23 سالگی، دغدغه سربازی را هم به آن اضافه کنید :(

این را هم بگویم دانشگاه رفتن هم درست و غلط دارد، شریف و غیر شریف دارد، و روی صحبت من بیشتر با افرادی بود که کمی دو دل هستند دانشگاه بروند یا نه، خواستم از دید کسی که به تازگی این ریسک را انجام داده از این تجربه بگم. بخصوص با بچه های it و برنامه نویسی که بدون دانشگاه رفتن هم می‌توانند مهارت های لازم را کسب کنند؛ از قضا اگر دانشگاه هم بروند به آنها می‌گویند برو از سایت هایی که رفرنس میدهیم فلان چیزها را یاد بگیر! در زمانی که این همه فریمورک و زبان و تکنولوژی روز به روز اضافه می‌شود و تو نمیدانی کدام را انتخاب کنی و انصافاٌ هم یک از یک بهتر هستند. اندروید با java یا native ؟ کدام فریمورک js ؟ angular , vue , react یا ...؟

آنوقت تو توی دانشگاه بنشینی C و C# یاد بگیری؟ دانشگاه رفتن برای برنامه نویس شدن هیچ لزومی ندارد، مگر اینکه شریف باشد که در آن هم باز سعی و تلاش خودت مهمتر است. البته فکر این را هم بکن که یکسال باید درس بخوانی، فیزیک و شیمی و ادبیات فارسی، که آیا بتوانی وارد دانشگاه خوبی بشوی یا نه؟ که اگر هم بروی باز هم ادبیات و عربی و تاریخ و ... در دانشگاه هم دست از سرت برنمی‌دارند.




شاید تو الان دبیرستان باشی و دو دوتا چهار تا میکنی که دانشگاه بروی یا نه؟ یا دانشگاه رفته‌ای و الان پشیمان هستی یا نیستی؛ سعی من این بود، مسیری که انتخاب کردم را به اشتراک بگذارم و کمی اون رو مورد نقد بزارم.

برای این نوشته واقعا از نظرات مخالف بیشتر خوشحال میشم، اگر درمورد موضوعی اشتباه فکر میکنم، الان، اینجا بهترین زمان هست که متوجهش بشم.

اگر فکر می‌کنید مورد مهمی در برنامه ریزی هایم مغفول مانده، خوشحال میشم در نظرات یادآوری کنید.