من نمی‌دونم تا کی اینجام

سلام پلتفرم نوین؛

چند وقتیه که دارم روی این ترکیب از کلمات دقیق می‌شم: "توسعه‌ی پایدار".
طبق دم‌دستی‌ترین تعریف ممکن توسعه‌ی پایدار یعنی جوری به اهدافت دست پیدا کن که 100 سال دیگه هم از همین طریق بتونی به همون اهداف برسی.
مثال ساده‌ی ساده‌ش می‌شه: اگه هدفت درآمدزایی برای کشوره، فروش نفت روش پایداری نیست چون ادامه دادنش ممکن نیست اما تولید و صادرات می‌تونه روش پایداری باشه.


من همیشه سلطان نوشته‌های پراکنده بودم. انقدری که من کاغذ پاره و نت بی‌سر و سامون توی برنامه‌های مختلف موبایل دارم که هرکس ندونه فکر می‌کنه حداقل 5 تا کتاب نوشتم،اما حقیقت اینه که من حتی از نوشتن یه مقاله صنفی تو یه نشریه‌ی دانشجویی هم طفره می‌رم. من ذاتا عاشق نوشتن ام ،ینی با نوشتن فکرام رو مرتب می‌کنم و نوشتن برام کارکرد بلند فکر کردن و بارش فکری رو داره. حتی همین متنی که الان می‌نویسم هم همین‌طوره.


من متوجه شدم که منتشر کردن نوشته‌های پراکنده این طرف و ان طرف اصلا روش پایداری نیست،پس تصمیم گرفتم که با یه روش پایدارتر خزعبلاتم رو مرتب کنم و به افراد نشون بدم. اینجا پیشنهاد خیلی ها بود.البته تجربه نشون داده من ادم منظم و دقیق و برنامه دار و از همه مهم‌تر آدم آنلاینی نیستم،پس ممکنه هر لحظه مثل یه غارنشین از ترس آتش برگردم تو غار آفلاین بودنم و اینجا رو هم مثل خیلی از اکانت‌‌های مجازی دیگه رها کنم. پس همون‌جوری که گفتم "من نمی‌دونم تا کی اینجام" اما الان که هستم.
پس سلام پلتفرم نوین
قراره تا چند وقتی تطاویل بلا طائل من رو تحمل کنی.


با احترام
علی

پ.ن: بدترین نویسنده دنیا منم چون یه بار هم از روی متنم نمی‌خونم قبل انتشار و متن‌هام مملو از غلط املایی و نگارشی و هر جور غلط اضافه‌ست. به بزرگی خودتون ببخشید.