جلسه ۱۲ – پروتکل‌های مسیریابی (Routing Protocols)

هدف جلسه:

آشنایی با انواع پروتکلهای مسیریابی، تفاوت آنها و کاربردشان در شبکه.

بخش ۱: چرا پروتکلهای مسیریابی مهم هستند؟

وقتی شبکهها بزرگ میشوند، مسیریابی دستی (Static Routing) دیگر کافی نیست.
پروتکلهای مسیریابی به روترها اجازه میدهند به صورت خودکار بهترین مسیر را پیدا کنند و در صورت تغییر شرایط شبکه، مسیرها را بهروزرسانی کنند.

بخش ۲: انواع پروتکلهای مسیریابی

۱. Distance Vector Protocols

• مثال: RIP (Routing Information Protocol)

• ویژگی: ارسال کل جدول مسیریابی به همسایهها در بازههای زمانی مشخص

• مزیت: ساده

• عیب: سرعت پایین بهروزرسانی و مصرف پهنای باند

۲. Link State Protocols

• مثال: OSPF (Open Shortest Path First)

• ویژگی: ارسال اطلاعات وضعیت لینکها به همه روترها

• مزیت: سریع و دقیق

• عیب: نیاز به منابع بیشتر

۳. Path Vector Protocols

• مثال: BGP (Border Gateway Protocol)

• ویژگی: استفاده در اینترنت برای مسیریابی بین شبکههای بزرگ (ASها)

• مزیت: مقیاسپذیری بالا

• عیب: پیکربندی پیچیده

بخش ۳: Static vs Dynamic Routing

Static Routing:

• مسیرها به صورت دستی وارد میشوند

• مناسب شبکههای کوچک یا مسیرهای ثابت

Dynamic Routing:

• مسیرها به صورت خودکار با پروتکلها بهروزرسانی میشوند

• مناسب شبکههای بزرگ و پویا

تمرین این جلسه:

در Packet Tracer یک سناریوی ساده با دو روتر ایجاد و Static Routing پیکربندی کن.

سپس همان سناریو را با استفاده از پروتکل RIP پیادهسازی کن.

پایان