روزهایی که از 9 اسفند 1404 تا اواخر فروردین بر ایران و مردمش گذشت روزهایی خاص و تاریخی بوده و خواهند بود. روزهایی که خود من در سکوت و استرس و البته ابهام می گذارندم. روزهایی که فارغ از ایده و نظر خودم باید به آنها بنگرم و توصیف کنم تا هم کمی آرام شوم و هم اگر کسی علاقه مند بود گفتگو کنیم.
از چند سال گذشته (با یک نگاه حدود 15-20 سال خیلی تدریجی) و از یک نگاه 4-5 سال خیلی سریع تحولاتی در جامعه ایران، سیاست رسمی ایران، اقتصاد ایران در حال رخ دادن بودن که می شد حدس زد با یک جرقه و اتفاق می تواند دگرگونی های عجیبی چه مثبت و چه منفی ایجاد کند - بسته به اینکه چطور پیش بروند و واکنش اکثریت جامعه و نخبگان چه باشند.
جامعه ایرانی، جامعه ای بسیار متکثر و متنوع است. تنوعی که هم زیباست و سازنده و هم گاهی می تواند سرمنشا پیش بینی های بدی باشد! تنوع قومی، زبانی، فرهنگی، عقیده ای، اقتصادی و سیاسی و .... اما برداشت من این است که این جامعه علیرغم این تنوع باز هم اکثریت آن ریشه در تمدن یکپارچه ایرانی-اسلامی دارد! ریشه های نژادی آریایی و ایرانی که در تاریخ خود اتفاقات سخت زیاد دیده و آبدیده شده و داشته هایی حداقل 500-600 ساله از فرهنگ اسلامی خاص خود ایران. فرهنگی که باز نمی توان به همه اسلام و جوامع اسلامی غیر ایرانی نسبت داد. فرهنگی که شکل دهنده معماری چشمگیر در همه آثار، تربیت دانشمندان بزرگ و شاعران نامی مانند حافظ و سعدی و مولوی و امثال آنها و رشد طب و علوم دیگر شد و اینها به یکباره - آنطور که برخی دشمنان و ایرانی نماها می گویند- قابل انکار نیست و همه مستندات تاریخی و معتبر دارد.
گفتم اکثریت جامعه ایرانی ریشه در این تمدن ایرانی - اسلامی دارد، چون اقلیت هم ریشه ای در آن ندارد! چه با دید منفی و چه حتا با دید خنثی. حالا چرا اکثریت ریشه دارد؟ چون همین اکثریت جامعه و کشور را در تنگناها و بحرانها از هجوم سخت دشمنان (چه چنگیز و اسکندر باشند چه جوامع مدرن به ظاهر متمدن امروزی!) حفظ می کنند! اصالتهای سنت و آداب و فرهنگ و تعلقشان به این خاک را با چنگ و دندان حفظ می کنند. تا اینجا کاری نداریم به اینکه اینها آیا طرفدار حزب و نظام و فرد خاصی هستند یا خیر. هر کسی و حزبی و نظامی باشند، این اکثریت رفتارشان همین است.
حال این مردم و این جامعه برای هر نظام و سیستم سیاسی که در این منطقه جغرافیایی حاکم باشد خیلی ارزشمندند و باید قدر آنها دانسته شود باید به این جامعه پرداخت و به عمده مسائل و نگرانی های آنها (نه سطحی و چند روزه بلکه بسیار کلان و بلندمدت) نگریست.
....
