زمانی که ما هزینه ای رو برای کاری میپردازیم ناخودآگاه ذهن ما بخشی از رضایت رسیدن به اون هدف رو حس میکنه. همین هست که کمد اتاق اکثر ما پر هست از کتاب هایی که هیچوقت قرار نیست بخونیمشون.
این اتفاق تو زندگی همه ما تکرار میشه. هزینه ثبت نام ماهیانه باشگاهی رو میدیم که فقط یک بار ازش استفاده میکنیم و کتابی رو میخریم که فقط دو بار ورقش میزنیم. این حس رضایت به قدری میتونه ما رو به خودش معتاد کنه که ما رو به جمع کننده دوره های آموزشی و کتاب تبدیل کنه. ذهن ما تصور میکنه داره به هدفش نزدیک تر میشه ولی این توهم بعد دو سه سال خودش رو کم کم به ما نشون میده. موقعی که تبدیل به ترس و از دست رفتن اعتماد به نفس میشه.
خیلی از ما تو یادگیری زبان به این نتیجه رسیده ایم که تنها راه مهاجرت هست. انواع کلاس ها و دوره ها رو امتحان کردیم و از هیچکدوم نتیجه ای که باید رو نگرفتیم. در این بین وقت و هزینه زیادی هم صرف کردیم که ترس از تکرارش، بیخیالش شدن رو برای ما منطقی میکنه.
سرخوردگی در یادگیری فرآیندی هست که میتونه به قیمت تنفر ما از یادگیری تموم بشه. اینکه زبان خوب یاد نگرفتیم میتونه باعث شه هیچوقت سمت سازی که دوست داریم نریم. هیچوقت علایقمون رو به اون عمقی که امکانش هست یاد نگیریم. این حس خیلی خطرناک رو متاسفانه آموزش عمومی مدارس برای خیلی از ما ایجاد کرده.
خودآموزی زبان نیاز به مهارت برنامه ریزی داره. اینکه ما بتونیم ذهن خودمون رو مجبور کنیم رو مطلبی که براش سخت و شاید ناخوشایند هست تمرکز کنه. این تمرکز باید تمرین بشه و در طول زمان طولانی تر و عمیق تر شه. ما از ذهنمون درخواست کاری رو داریم که براش آماده نیست پس بهتره به جای سرزنش کردنش تمرینش بدیم.
