چرا دیگه از دیدن فیلم و سریال لذت نمیبرم؟

از سن 17 سالگی عاشق دیدن فیلم و سریال بودم، خیلی از فیلم هایی که دیدمو با وسواس خاصی انتخاب میکردم، سریالایی که براشون ساعت ها وقت میذاشتم و کلا با فیلم و سریال گذروندم زندگیمو، خیلی چیزا یاد گرفتم ازشون، خیلی حرفا و خیلی مسائل رو، نه سریالای دوزاری تلویویزیون خودمون مثل جومونگ و ...

سوالی که برا خودم حدودا 2 ساله پیش اومده اینه که چرا دیگه با دیدن فیلم و سریال مثل قبل حال نمیکنم؟ چرا دیگه برام دیدن فیلم و سریال مثل قبل جذابیت نداره؟ نکنه این علامتی باشه و تغییراتی تو من داره اتفاق میوفته که خودم خبر ندارم؟

آخرین فیلمی که دیدم و 3 بار هم دیدمش، فیلم Green Book بود، که به نظرم ارزش بارها دیدن رو داره، شخصیت طنز فیلم واقعا باحال بود و باهاش حال کردم.

فیلم باحالیه ارزش چند بار دیدنو داره
فیلم باحالیه ارزش چند بار دیدنو داره

شاید دلیل این که دیگه مثل قبل برام لذت بخش نیست، اینه که نیاز دارم به یکم هیجان بیشتر از دیدن فیلم ها و باید خودم تو زندگیم چیزایی رو تجربه کنم که تو فیلما میبینم، مثلا چی؟

یکیش پول در آوردنه، واقعا دوست دارم وقتی خوابم هم اس ام اسای واریز به حساب بیاد برام، این طوری پول در آوردن برام هیجان انگیزه! ینی دنبال اینم که این قد پول داشته باشم که باهاش برنامه هامو پیاده کنم، مثلا برم تو یکی از روستاهای گیلان با همین پول یه هتل بزرگ و یه مجتمع تفریحی بسازم، برم با پولایی که دارم سراسر ایران ورزشگاه بسازم؛ آره استادیومای ورزشی

خیلی اوقات وقتی کشورای حوزه خلیج رو میبینم که این قدر ورزشگاه دارن، پیش خودم میگم مگه ما چی کم داریم ازشون، یکی از رویاهای من برگزاری مسابقات بزرگ ورزشی داخل ایرانه، این که این قدر پول دار باشم که بتونم صدها ورزشگاه و مجموعه داخل ایران درست کنم مدرن و شیک، جذاب تر و قشنگ تر از اونایی که تو قطر و امارات هستن.

به نظرم خصوصی سازی از ذهن ماها شروع میشه، وقتی میبینم مهدی مهدوی کیا میاد با سرمایه خودش یه آکادمی درست میکنه و میره از روی باشگاه های آلمانی الگوبرداری میکنه، میفهمم که چقد این آدم افق دیدش بالاست؛ مهدوی کیا رو بخاطر این کارایی که داره میکنه خیلی جاها الگوی خودم میدونم، دمش گرم.

واقعیتش فیلم خوب چن وقته بهم نرسیده، قبلا دوستایی داشتم که منبع فیلم بودن و ازشون ارتزاق میکردم، الان چند وقته دیگه در دسترسم نیستن، شاید یکی از دلایلش همین باشه،

سن هم که میره بالاتر کم کم مشغولیت های ذهنی بیشتر میشه و دیگه دیدن فیلم صرفا تجربه محسوب نمیشه.