جوانی چیست؟ یک رویا. عشق چیست؟ محتوای یک رویا – سورن کیرکگور
خودمانیم، جوانی در ایران برای کسر بزرگی از جوانانش شروع مزخرفی دارد. در رقابتی قرار میگیرند که استقامتشان را بدجور به چالش می کشد و در این مسیر فرسایشی چیزی از اضطراب، ابهام وبلاتکلیفی برایشان کم ندارد. در این شرایط، امید ها، آرزو ها و رویاها – که شاخصه هایی اند که جوانی با آنها در ذهن تداعی میشود- با استیصال به آن چهارساعت لعنتی گره می خورد: که اگر شاخ این غول را بشکنم، دیگر کامروایی انتظارم را میکشد؛ اگر این قله را فتح کنم، بقیه ی مسیر سراشیبی به دریاچه عسل است؛ و اگر فقط چند هفته دیگر تاب بیاورم، #همه_چیز_تمام_است.
اما دیری نمی پاید که حباب این خیال ها می ترکد؛ و این حقیقت است که ذره-ذره خودش را در کنج فکر جا میکند، کمی هم به زور و ناچار. آن پرتوی امید و آرزو که قبلتر روشنی بخش مسیر بود، آرام-آرام محو می شود و تاریکیِ سردرگمی غالب میشود. ولی کم کم جرقه های جدیدی هم درحال شکل گرفتن اند: تسلیم بودن در مقابل واقعیت. اینکه تک مرحله ای وجود ندارد که با عبور از آن شادمانی در انتظار باشد. اینکه ابهامِ آینده تنها قطعیت ممکن است و تضمینی وجود ندارد که هدفی که مطلوب من است، دست یافتنی باشد؛ چه برسد به اینکه اصلا برای من رستگاری فراهم آورد. و اینکه با هربار عبور از چالشی و صعود از دیوار مشکلی، چالش ها و مشکلات جدیدی منتظرند، همیشه ی خدا.
اینکه واقع نگری باید جایگزین خیال بافی ها شود، قبول. ولی نحوه ی این جایگزینی میتوانست کمی ملایم تر باشد، به گونه ای که قلب ها را اینگونه ترک نندازد. کنکور به عنوان یک شروع پتک سهمگینی است بر قلب نازک و شکستنی یک جوان...
