حرف نزدن و حل نشدن مشکلات روحی، آدم های دیوونه ی سردرگم رو که فکر میکنن تمام دنیا دست به یکی کردن تا کنج رینگی که الان هست بندازتشونو ساخته. این منطق از دید آدم هاییکه وقتی مشکلی داری جای درک کردن و ایجاد فاصله باهات بیشتر به درد هات اضافه میکنن و تو در اون دوره ای که جنگ های تو سرتو داری شکست میخوری با داد و بیداد مجبوری به این آدم ها توضیح بدی که چرا غذا نمیخوری یا به سوالات آسونشون همه ش " نه" بگی.
مثلا طرفای ما بلد نیستن چطور با این حالتیکه تو درگیرش هستی برخورد کنن. حالتیکه تو داری تکلیفتو با خیلی چیزها که در زندگیتن روشن میکنی. چیزهایی مثل این که چرا هرکدوم از رفیقات به جایی رسیدن و تو از چند سال قبل تا الان روالت شده همون روتینیکه از یجایی برای خودت رقم زدی و هیچ اتفاق خاصی نیست بیوفته تا هولت بده به جلو و مثل اونا قدم های بزرگ برداری، زندگی کنی و بتونی مرد بشی.. از بحث دور نشیم از آدم هاییکه نمیفهمن میگفتم که فقط همه چیزو سختر میکنن و باعث میشن دردی به دردهات اضافه بشه.
ضربه های روحی، احساسی و حتی گم شدن تو این زندگی که هیچکس بهمون یاد نمیده چطور درست بکنیمش اگر نادیده گرفته بشن و راه حلی براشون پیدا نشه، تبدیل میشن به یه سردرد و اعصاب خرابی که تا عمر داری باهاتن. تازه بعد سلام علیک پاچه طرفو میخوای بگری در اینحد کشش و حوصلت کم میشه.
ما آدما رو چطور اعظم سرهم کرده با انقد پیچیدگی بسیار، چند کیلو گوشت و چند تیکه استخون اینهمه دنگو فنگ اصلا با عقل جور در نمیاد.
