سبک طراشعر خالق و بسط دهندهی مجموعهای از ویژگیها و آرایههای نوین ادبی و بصری است، از جمله:
۱- مراعات نظیر تصویری
۲-استعاره دیداری
۳-جناس سهوجهی (زبانی، دیداری، معنایی)
۴-تقویت ایجاز و ترکیب
پیوند فرم و معنا
۵- دگرگونی در کالیگرافی ادبی
پیوند معنا با رنگ
۶-همنشینی متن و تصویر
۷- خوانش همزمان دیداری و زبانی
بازتعریف جایگاه سطر، صفحه و فضای سفید در شعر است.
افزون بر این، طراشعر واجد کشفی نظری در حوزه ی ادراک ادبی است که میتوان آن را «تعلیق معنا در لحظهٔ رؤیت» نام نهاد. در این ساختار، معنا نه در پایان خوانش، بلکه در مکث میان دیدن و خواندن شکل میگیرد و مخاطب پیش از فهم زبانی، درگیر تجربهٔ بصری و ادراکی اثر میشود.
