مقدمه
زن، سرچشمهی زندگی و مظهر لطافت و خلاقیت بشر است. هیچ جامعهای به عدالت و پیشرفت واقعی نمیرسد مگر آنکه زن را نه بهعنوان سایه، بلکه بهعنوان نور و ستون سازنده جامعه ببیند.
زن؛ بیش از نقشهای سنتی
زنان، فراتر از نقش مادر یا همسر، اندیشهور، خلاق و تاثیرگذار در تمام عرصههای زندگی هستند. آنان میتوانند معلم، سیاستمدار، پژوهشگر، و قاضی باشند، و جامعه بدون حضور فعال آنان هرگز کامل نخواهد بود. محدود کردن زنان، به معنی محدود کردن آیندهی کل جامعه است.
کرامت زن و قانون
قانون، آینهی عدالت است. هرگاه جامعهای حقوق زنان را نادیده بگیرد، نه تنها بیعدالتی رخ میدهد، بلکه بنیان تمدن و پیشرفت نیز سست میشود. در قوانین ایران و بسیاری از اسناد بینالمللی، کرامت و حقوق زن بهصراحت مورد تأکید قرار گرفته است و نادیده گرفتن آن، نه تنها خلاف قانون بلکه خلاف وجدان انسانی است .
چالشهای امروز
با وجود پیشرفت قوانین، بسیاری از زنان هنوز با تبعیض، خشونت و محدودیت مواجهاند. جامعهای که زنان را در سکوت رها کند، آیندهای با نابرابری، بحران و بیعدالتی را رقم خواهد زد. قانون و وجدان هر دو میطلبند که زن نه در سایه، بلکه در مرکز توجه و حمایت اجتماعی قرار گیرد.
جمعبندی
حمایت از حقوق زن، فقط دفاع از نیمی از جامعه نیست؛ بلکه پاسداشت شرافت، عدالت و پیشرفت همهی انسانها است. جامعهای که زنانش در امنیت، احترام و کرامت زندگی کنند، جامعهای پایدار، سالم و رو به آینده است.
امضا:
✍️ امانالهپور – حقوقدان و پژوهشگر حقوق زنان و خانواده
خلاف قانون بلکه خلاف وجدان انسانی است.
