اعتراض، حق طبیعی مردم برای بیان نارضایتیها، مطالبه عدالت و اصلاح کاستیها در چارچوب قانون، عقلانیت و اخلاق اجتماعی است. اعتراض زمانی مؤثر و سازنده است که با آگاهی، هدفمندی و پرهیز از خشونت همراه باشد و بتواند صدای واقعی مردم را به گوش مسئولان برساند. چنین اعتراضی نهتنها تهدید نیست، بلکه میتواند فرصتی برای بازنگری، اصلاح و تقویت پیوند میان مردم و حاکمیت باشد.
در مقابل، اغتشاش با تخریب اموال عمومی، ایجاد ناامنی، خشونت و آسیب به جان و مال شهروندان شناخته میشود. اغتشاش مسیر مطالبهگری را منحرف کرده و به جای حل مسئله، بر مشکلات میافزاید. در این فضا، صدای حقطلبی گم میشود و زمینه برای سوءاستفاده افراد یا جریانهایی فراهم میگردد که دغدغه منافع مردم را ندارند.
تمایز میان اعتراض و اغتشاش در نیت، شیوه و نتیجه آنهاست. اعتراض به دنبال اصلاح و گفتوگوست، اما اغتشاش به بیثباتی و تفرقه میانجامد. حفظ این مرز مهم، نیازمند آگاهی اجتماعی، مسئولیتپذیری فردی و پایبندی به منافع جمعی است؛ چرا که آینده جامعه در گرو انتخاب مسیر عقلانی و پرهیز از خشونت و افراطگری است.
✍استاد فاطمه شریفی
