ایشان با اشاره به برخوردهای نادرست با دستگاههای نظامی و امنیتی، فرمودند که نقد سازنده مانعی ندارد، اما نباید با تهمت و افترا آمیخته شود. به تأکید ایشان، طرح سؤال و ابهام در صورتی که فرصت پاسخگویی باشد، پذیرفتنی است، اما در مواردی که محدودیتهای امنیتی یا شرایط خاص مانع پاسخگویی شود، حتی ابهام هم نباید مطرح گردد. این سخنان، خط باریکی را میان نقد مشروع و رفتارهای مخرب ترسیم میکند.
در جریان انتقادات به عملکرد نیروهای مسلح در عملیات «طوفانالاقصی» و «وعده صادق یک و دو» و مطالبه «وعده صادق سه»، دو گروه منتقد پدیدار شدند: گروهی که با تهمت به مسئولان سیاسی و نظامی، از دایره انصاف خارج شدند، و گروهی که بدون اتهامزنی، صرفاً به نقد تحلیلی و طرح ابهام پرداختند. یکسان پنداشتن این دو، نهتنها بیعدالتی است، بلکه فهم نادرست از کلام رهبری را نشان میدهد. تهمت به هر مسئول در هر حوزهای، از سیاسی تا قضایی، همواره ناپسند است، اما آیا نقد علمی و دلسوزانه نیز باید بهطور کلی ممنوع شود؟ پاسخ روشن است: خیر.
رهبر انقلاب در این سخنرانی، بهطور خاص بر مسائل امنیتی و سرّی، مانند پاسخ به رژیم صهیونیستی، تمرکز داشتند و خواستار پرهیز از انتقاد و ابهام در این حوزه شدند. اما آیا این توصیه را میتوان به همه عرصهها تعمیم داد؟ اگر مسئولان در حوزههای فرهنگی، اقتصادی یا ورزشی دچار خطای محاسباتی شوند، آیا جوانان انقلابی باید سکوت کنند؟ چنین برداشتی با تأکیدات مکر رهبری بر پاسخگویی مسئولان در تضاد است. سوءاستفاده از این کلام برای فرار از نقد در دیگر حوزهها، میتواند اصل انتقاد را در نظام اسلامی به مخاطره اندازد.
این بیانات، هم هشداری به انقلابیونی است که در شرایط حساس، با انتقادات نسنجیده به وحدت و اعتماد عمومی آسیب زدند، و هم آزمونی برای کسانی که ممکن است آن را دستاویزی برای سرکوب رقبا قرار دهند. فهم درست این پیام، نیازمند دقت در تمایز میان نقد فنی و تهمت سیاسی است تا هم امنیت حفظ شود و هم فضای گفتوگوی سازنده در جامعه انقلابی باقی بماند.
