کولنینگ؛ آوای زنان چوپان سوئدی

زنان چوپان سوئدی و نروژی از قدیم (احتمالن قرون وسطا) برای فراخواندن دام‌های خود (گاو، گوسفند و غیره) از آوای تیز و بلندی استفاده می‌کردند که یکی از نام‌های آن کولنینگ است. این صدا باید از میان دشت‌های وسیع و کوه‌های بلند عبور می‌کرده و مسافت‌های طولانی را طی می‌کرده بنابر این تیز و بلند بوده است. این آوا گرچه زیبا و سحرآمیز است اما همزمان غمگین هم هست. در این آوا از فاصله‌های ربع‌پرده و نیم‌پرده استفاده می‌شود و برای همین در موسیقی‌های محلی هم کاربرد دارد. پژوهش یک گروه زبان‌شناس، صداشناس و خواننده نشان داده است که این آوا تا یازده متری خواننده‌اش هم چندان وضوحش را از دست نمی‌دهد و از صدای سر (فالستو) هم واضح‌تر است. صدای کولنینگ در کوه‌ها انعکاس پیدا می‌کند و وقتی به اولین دام می‌رسد آن دام به سمت صدا برمی‌گردد و زنگوله‌ی آویزان به گردنش صدا می‌دهد. به همین ترتیب بقیه‌ی دام‌ها هم به صدای زنگوله و صدای کولنینگ واکنش نشان می‌دهند و برمی‌گردند. از این آوا گاهی هم برای دور کردن حیوانات وحشی استفاده می‌شده است.

کولنینگ برای صدازدن دام ها استفاده می شود.
کولنینگ برای صدازدن دام ها استفاده می شود.


از کولنینگ در موسیقی فیلم‌های ایثار (از تارکوفسکی) و «مرد مورچه‌ای و زنبورک» و انیمیشن‌های یخ‌زده و یخ‌زده ۳ استفاده شده است.

انیمیشن یخ زده
انیمیشن یخ زده


پیش از این از زبان سوت‌زنی در ترکیه و تلاش برای ثبتش گفته بودم. کولنینگ هم این روزها در موسیقی‌های مختلف استفاده می‌شود و مردم اسکاندیناوی تلاش می‌کنند این میراث معنوی‌شان را حفظ کنند.

بیشتر اطلاعات این نوشته از ویکی‌پدیای انگلیسی بود.