سلام دنیا با ویرگول


دوران اوج وبلاگ نویسی فارسی مدتی است که به پایان رسیده و بلاگ ها دیگر حتی مکان مناسبی برای نوشته های شخصی هم نیستند چون شبکه های اجتماعی بیشتر و بیشتر برای روزانه نویسی امکانات دارند. انتقال وبگردی هایمان از دسکتاپها به موبایلها هم مزید بر علت شده که کمتر به وبلاگ برگردیم. در این میان آنها که ماندند یا تخصصی می نویسند یا می خواهند همان نوستالژی را حفظ کنند یا بکلی عاشق همان فضای وبلاگی هستند.

رمن هم مثل خیلی های دیگر مدت زیادی است وبلاگهایم را رها کرده ام (به دلایل مختلف). اما گاهی درست از جایی که انتظارش نداری چیزی دوباره وسوسه نوشتن را در تو بیدار می‌کند. برای من (و قطعا برای خیلیهای دیگر) سادگی ویرگول بود که چراغ اول را روشن کرد. این اولین پست من در ویرگول است و تا اینجا که تجربه فوق العاده ای بوده، هنوز ایده خاصی برای دنبال کردن ندارم با این همه حس خوبی که از اینجا می‌گیرم مرا دوباره برای نوشتن به اینجا بر می گرداند.