افسردگی!

وقتی میخندید ، چشاش برق میزد. صدای خنده‌هاش همیشه تو خونه میپیچید. شادترین کسی بود که میتونستین ببینین. همیشه یه عالمه حرف داشت برای گفتن و شاد کردن بقیه ولی یه روز پاشد و دیگه مثه قبل نبود.

دیگ چشاش برق نمیزد. میخندید ولی صداش توی خونه نمیپیچید. دیگه حرفی نداشت ولی حرف میزد. رفیق داشت بازم ولی نداشت انگار. از بیرون خودش بود ولی انگار دیگه خودش نبود.

“افسردگی” دقیقا همینطوره! ظاهرتون شاید مثه قبل باشه ، هنوزم حرف بزنین و بخندین ولی دیگه اون آدم قبل نیستین و اول از همه هم خودتون متوجه این موضوع میشین!

”افسردگی” مختص گروه سنی خاصی یا افراد خاصی نیستش! ممکنه یه بچه ۸ سال هم افسردگی بگیره و با حتی یه پیرزن ۷۰ ساله. ممکنه کسی که خیلی پرحرفه افسردگی داشته باشه یا کسی که کم حرف و درونگراست! ممکنه کسی که خیلی میخنده افسردگی داشته باشه ! نباید حتما افسردگی رو به گروه خاصی نسبت بدیم.

مهمتر از اینا ، این مسئله هستش که نباید کسی رو که افسردگی داره ، با جمله هایی مثه “ چقدر زار میزنی افسردگی که چیزی نیست” بیشتر به سمت بدتر شدن وضعش هل بدیم! یا بگیم افسردگی چیزی نیستش که بزرگش میکنی ، مردم دردای مهمتری دارن!

افسردگی درسته مثل سرطان ، بیماری قلبی یا کلیوی نیستش اما این دلیل نمیشه این بیماری رو دست کم بگیریم!