Pilot

چند روز پیش با دوستی صحبت می‌کردم، در خصوص نوشته‌ها، چیزایی که می‌نویسم. به خودم اومدم دیدم به لطف اینستاگرام نزدیک 2 ساله که هیچ جا جز اون‌جا ننوشتم و این نشونه‌ی خوبی نبود.
گاهی سعی می‌کردم‌ روی کاغذ بنویسم، گاهی هم نوت گوشی، جدیدا هم نوشته‌هایی بود که هیچ‌‎جا جز توی مغزم نمی‌تونستم جاشون بدم، می‌ترسیدم از از اینکه به احتمال کمی کسی بشنوه یا بخونه و این ترسناک بود.
امشب اما تصمیم گرفتم بیشتر بنویسم، هرچند یکی از مهم‌ترین مشکلاتم با نوشتن مخاطبمه که چه کسی هست و چه قضاوتی می‌کنه. اما می‌خوام آزادتر و رهاتر بنویسم به چند دلیل:
- تمرین اینکه بیشتر خودم باشم و بفهمم خودم چی می‌خوام.
- پیدا کردن آدم‌ها و دوستای جدید، چون خیلی وقتا ظاهرمون با فکرمون یکی نیست و باعث می‌شه شانس هم‌صحبتی و دوستی با یک سری رو از دست بدیم.
- مرتب کردن ذهنم و تمرینی برای اینکه احوالم یادم بمونه.

می‌دونم که سخته، اما امیدوارم مستدام باشه.
دوست دارم فیدبک بگیرم، دوست دارم با آدم‌های جدید دوست شم و زندگی‌م پویا باشه.
امسالی که گذشت این رو زیاد تجربه کردم، پویا بودم، آدم‌های جدید رو به زندگی راه دادم و راضیم از این اتفاق. امیدوارم امسال بهتر از این هم باشه :)