13سال
سیزده سالم بود که دیدمت...
سرچشمهی قصه ام، حست
قسمت اینه که واکنی پلکت
و آنی به یغماشد همه دنیا جز نور مهربون دو چشمت
راست و دروغ، در شوک بلوغ، لحظهی تابش ظلمت به فروغ
احساس دلهره و گم شدن یه پروانه در همین شهر شلوغ
کشمکش خودمو کشتمش
گفتم مهم نی اینجا به بعدش
تو معصومی و محکومم به قدمهایی که با دل خون اومدم
به عشقت باسر اومدم...
به عشقت باسر اومدم به مسلخ قلب کویرم
و دیدم و دیدم و دیدم و دیدم
پاکی و جانی و روح و روانی
از پرتگاه اشاره پریدم
قعر نگاه، مست و رها
به نیت دوری فاصله ها
دست خدا، نوبط ماست
ایندفعه قبله صرات شماست
عاشق...
ترس از مرگ نداره
معشوق...
اونه که رحم نداره
فاتح...
قلبی که باخت نداده
مجنون...
خواب راحت نداره
سیزده سالم بود که دیدمت...
ولی بلد بودم مرد بمیرم
وقتیکه بغضت ترکید گفتم: حقتو باید بگیرم
منم پیش خودم گفتم پهلوونم، شاید بتونم
واسه نجات تو تو دهن مشکلاتم بکوبم و
آرش غمگین شدم، بی کمون و بی تیر شیر شدم
عشقم کمون و جونم تیر، پرتاب شدن بسمتت دیر
من تیر و تو مهری که توراهت سنگ یک امردادم دید
مردی و مردم و یک عالم به فرجام دو عاشق خندید
سیزده سالم بود که دیدمت...
مگه چی میفهمیدم من از عشق؟
مگه چی میخواستیم از خدا بجز شمردن ستاره ها
توهم بودی یه عاشق عین من پس چیشد، سهم و حق ما
دنیایی که کوبوندم به امید محال وصالت و مرگت
نفسی که برید از لحظهی دردآور شکستن قلبت
میمردم ایکاش بجای لحظه به لحظهی تمام دردات
یک نفر هنوزم بعد تو تو این شبا بی گناه و تنهاست
13سالم بود که دیدمت، می بینی نمیبینمت
کاش این جون دادنای آخرو میسپردم دستای خودت
نارنجی آسمون عصر، جاده های سبز چشم تو
جام سرخ تا دوباره مست، مال ما نبود نه مال تو
