بررسی تاکتیک های اونای امری در سویا

پس از آمدن اونای امری سوالی که ذهن ها را به خود مشغول کرده این است که اونای امری چه شیوه ای را برای بازی آرسنال انتخاب میکند و سبک تیم چه خواهد بود، چیزی که خود اونای امری در اولین کنفرانس مطبوعاتی خود به آن اشاره کرده "فوتبال مالکانه و هجومی به همراه پرسینگ شدید در مقابل تمام تیم ها" بوده. در این نوشته ما قصد داریم شیوه ی بازی سویا در طول سه سال و نیم مربیگری اونای امری را بررسی کنیم و ببینیم تاکتیک های امری در سویا چگونه بوده است.

سویا تحت هدایت اونای امری در لیگ رتبه های چندان خوبی را بدست نیاورد(فصل اول حضور او که بعد از نیم فصل به تیم آمد رتبه ی نهمی در لیگ را بدست آوردند و سه فصل بعد نیز دو رتبه ی پنجمی و رتبه ی هفتمی را بدست آوردند. اما عملکرد سویای اونای امری در لیگ اروپا متفاوت بود سه قهرمانی متوالی در لیگ اروپا و بدست آوردن سهمیه ی مستقیم لیگ قهرمانان اروپا با این قهرمانی ها و با شکست تیم هایی مثل لیورپول و بنفیکا در فینال که قابل توجه است.

سیستم مورد علاقه ی اونای امری بیشتر 1-3-2-4 و 3-3-4 است که در سویا هم این سیستم ها را به کار میگرفت. یکی از چالش هایی که امری در سویا با آن مواجه بود تغییر کردن بازیکن های اصلی به دلیل فروش بازیکن ها بوده که هرچند با وجود مدیر ورزشی کاربلد وقت سویا؛ لوجیانو مونچی جایگزین های خوبی برای این بازیکنان خریداری می شد، اما امری کار سختی را برای ادامه دادن با این شرایط داشت. یکی از نکات قابل توجه در تیم های امری، انعطاف پذیری خوب خط هافبک تیم اوست. سیستم کلی سویا در دوران اونای امری 1-3-2-4 است که به 3-4-4 هم تغییر می کرد.

یکی از نکات کلیدی سبک بازی سویا تحت مربیگری اونای امری پرسینگ شدید و تحت فشار قرار دادن حریف است. زمانی که توپ در یک سوم دفاعی حریف است بازیکنان سویا با آرایش به شکل حرف H به صورت نامنتظم دفاع حریف و دروازه بان آن را پرس می کنند و تحت فشار قرار می دهند. طبق عکس در این شکل پرس، وینگ ها در گوشه های محوطه ی جریمه قرار می گیرند و هافبک هجومی(پست 10) هم عقب تر و بیرون محوطه و کمی عقب تر و نزدیک به او مهاجم نوک قرار می گیرد که این دو نزدیک به هافبک های دفاعی و وسط تیم حریف حضور دارند. همچنین هافبک های وسط در این شکل از نیمه جلوتر آمده و در یک راستا قرار گرفته تا در صورت رسیدن توپ به مدافعان کناری و یا هافبک دفاعی حریف را پرس کنند و توپگیری کنند. در این شکل از پرس زمانی که دروازه بان صاحب توپ است بهترین گزینه برای پاس دادن مدافعان کناری هستند، اگر دروازه بان بازی با توپ خوبی نداشته باشد مسلما تیم حریف دچار مشکل خواهد شد و خط دفاعی به عقب تر خواهد رفت تا به دروازه نزدیک تر شود و صاحب توپ شود. اگر فرض کنیم دروازه بان بتواند به دفاع کناری پاس صحیح بدهد آن موقع او توسط سه نفر از بازیکنان سویا ( وینگ آن سمت، هافبک وسط متمایل به آن سمت و مهاجم نوک یا هافبک هجومی) پرس خواهد شد که احتمالا بتواند منجر به توپگیری یا اشتباه آن مدافع کناری شود. یکی از پیامد های این شکل از پرس سویا باعث میشد تا فاصله ی بین خطوط و بازیکن های حریف زیاد شود که این منجر به سخت تر شدن کنترل این پرسینگ توسط تیم حریف می شد و در بعضی از جاهای زمین فضا های خالی مناسب برای ایجاد موقعیت ساخته می شد. این شکل از پرس شکل ثابت و منتظم ندارد و بسته به سیستم تیم های حریف(مثلا سه دفاعه) تغییراتی می کند.

هنگامی که تیم حریف در میانه ی زمین مالک توپ است آرایش هافبک ها و مهاجم ها به به شکل یک شش ضلعی نامنتظم تغییر میکند و مهاجم نوک و هافبک هجومی(پست ده) جلوتر از وینگر ها بازی می کنند. اگر توپ به کناره های زمین بروند و به دفاع کناری تیم حریف برسد، او با وینگ آن سمت یارگیری شده و اگر به وینگ آن سمت توپ داده شود دفاع کناری و وینگ آن سمت با هم وینگ حریف را پرس می کنند. در شکل زیر بازیکن های شماره 6 و 8 دو هافبک دفاعی و وسط تیم سویا هستند که موقعیت مکانی آن ها به نحوی است که حد متعادلی را برای پرس انجام می دهند زیرا اگر شدیدتر بخواهند پرس کنند باعث باز شدن دفاع و ایجاد فضای خالی برای حریف می شود. این کار را برای مثال کریچوویاک و ویسنته ایبورا به خوبی انجام می دادند. در حالت کلی این نوع ساختار پرسینگ سویا اجازه ی دسترسی بهتر به توپ می دهد. در هر دو شکل از پرس تعدد بیش از حد نفرات برای پرس باعث ایجاد فضای خالی و اشتباه منجر به گل می شود.

یکی از تغییرات سیستم سویا تحت مربیگری اونای امری در زمان "دفاع کردن" در مقابل تیم هایی که اصطلاحا خط دفاعی آن ها بالا بازی می کند مثل بارسلونا است(خط دفاعی جلوتر از حد معمول است که تیم های اونای امری هم معمولا این ویژگی را دارند) که به 2-4-4 تغییر شکل می دهند. در این روش هافبک هجومی(پست ده) کمی عقب تر از مهاجم نوک به عنوان مهاجم دوم بازی می کند. و دو وینگ به عقب تر آمده و کمی متمایل به مرکز بازی می کنند. در این آرایش بسته به سیستم تیم حریف به چهار هافبک وظایفی داده می شود و تعیین وضعیت می شوند. مثلا در برابر سیستم تیمی که دفاعش بالا بازی می کند و سیستم آن 3-4-4 است مثل بارسلونا یک هافبک کناری بازیکن حریف را مارک می کند و هافبک کناری دیگر در آن سمت جلوتر منطقه ای را پوشش می دهد. دو هافبک وسط هم بدین شکل بازی می کنند که این البته یک آرایش ثابت نیست و بسته به سیستم تیم حریف تغییر می کند. آرایش به طوری است که بین هافبک دفاعی و دیگر هافبک های تیم مقابل فاصله می اندازد. اگر توپ به کناره ها و به وینگ ها یا مدافعان کناری پاس داده شود با تحت فشار قرار دادن و ایجاد نوعی برتری عددی سویا می تواند توپ را بگیرد.

یکی از جالب ترین نکات سویا در زمان مربیگری اونای امری نقش هافبک توانایی چون اور بانگا ست که انعطاف خوبی به هافبک تیم می داد. زمانی که تیم می خواهد پرس کند بانگا نزدیک به مهاجم نوک قرار می گیرد. زمانی که بازی حالت باز تری به خود می گیرد بانگا به عقب تر آمده و از عقب زمین بازیسازی را شروع می کند که در اینجا فاصله ای بین هافبک و مهاجمان سویا ایجاد می شد که ایبورا به جلوتر رفته و آن فاصله را جبران می کند. خطوط دفاعی تیم های اونای امری معمولا جلوتر از عادی یا اصطلاحا بالا بازی می کنند زمان حمله هافبک دفاعی تیم نزدیک به دو دفاع وسط قرار می گیرد. در سویا کریچوویاک و در پاریس سنت ژرمن نیز او و تیاگو موتا این نقش را به عهده داشتند. در سویا حرکات بدون توپ و جابه جایی بانگا و ویتولو (وینگ) به تبع از بانگا باعث ایجاد فضای برتری عددی در منطقه ای از زمین می شد که منجر به حضور بازیکن های بیشتر از تیم حریف در آن منطقه و ایجاد فضایی خالی در منطقه ای دیگر از زمین برای ایجاد موقعیت می شد.

یکی از نقاط ضعف سویا در زمان اونای امری برابر تیم هایی بود که توانایی انتقال سریع توپ از دفاع به حمله و ضدحمله های سریع را داشتند و البته بازی کردن مقابل تیم هایی مثل بارسلونا که توانایی فردی بازیکن هایی مثل نیمار، سوارز و مسی باعث تفاوت آشکار در بازی می شدند. نقطه ضعف دیگر نداشتن پلن بی در زمان عقب افتادن از تیم حریف است که البته بعدها در پاریس سنت ژرمن با توجه به باز بودن بیشتر دست امری در ترکیب بهتر شد اما حتی آن جا هم محسوس است که در مورد آن نیز مفصل خواهیم نوشت.