همهی ما حداقل یک بار این سوال را از خود پرسیدهایم. سفر به دیگر ستارهها چقدر طول میکشد؟ چنین سفری چگونه ممکن است و آیا روزی شاهد رایج شدن چنین سفرهایی خواهیم بود
خوشتان بیاید یا نه، فضا خیلی بزرگ است و تکنولوژی ما همچنان بسیار ابتدایی است. اما اگر روزی به هر دلیلی تصمیم به "خروج از گهوارهمان" گرفتیم، طیف وسیعی از گزینهها برای رسیدن به نزدیکترین منظومه در کهکشان راه شیری وجود دارد. نزدیکترین ستاره به زمین خورشید است؛ ستارهای متوسط در دیاگرام هرتسپرونگ-راسل. این به معنی ثبات بالای خورشید و فراهم کردن نور مناسب برای شکلگیری حیات بر روی زمین است. میدانیم که سیاراتی به دور دیگر ستارههای مجاور منظومهی شمسی میچرخند و بسیاری از این ستارهها شبیه خورشید هستند.
اگر در آینده مجبور شویم یا بخواهیم منظومهی شمسی خودمان را ترک کنیم، مجموعهی عظیمی از ستارهها را برای انتخاب مقصد خواهیم داشت. از میان آنها، احتمالاً تعداد زیادی شرایط مناسب برای شکوفایی حیات را خواهند داشت. اما کجا را به عنوان مقصد انتخاب خواهیم کرد و رسیدن به آنجا چقدر به طول خواهد انجامید؟
همانطور که شاید از قبل بدانید، نزدیکترین ستاره به منظومهی شمسی "پروکسیما قنطورس" است و به همین دلیل طراحی سفر به آن از دیگر گزینهها منطقیتر است.
پروکسیما قنطورس بخشی از یک سیستم سهگانهی ستارهای با نام آلفا قنطورس است و ۴.۲۴ سال نوری با زمین فاصله دارد. آلفا قنطورس در حقیقت پرنورترین ستارهی این مجموعه است و با زمین ۴.۳۷ سال نوری فاصله دارد. در حالی که پروکسیما قنطورس (کمنورترین ستارهی مجموعه) یک کوتولهی قرمز است که ۰.۱۳ سال نوری از دو ستارهی دیگر فاصله دارد.
یکی از روشهای ارائه شده برای سفرهای بین ستارهای استفاده از "پیشرانهی حفرهی رزونانس فرکانس رادیویی" است که با نام درایو الکترومغناطیسی یا EM شناخته میشود. این طرح اولین بار در سال ۲۰۰۱ توسط راجر شایر، دانشمند انگلیسی پیشنهاد شد. تا قبل از آن تصور میشود که از انرژی الکتریکی نمیتوان برای ایجاد رانش در فضاپیماها استفاده کرد.
هرچند این افزایش سرعت پیشرفت قابل ملاحظهای است، اما حتی با این سرعت هم فضاپیمایی که به موتور EM مجهز باشد بیش از ۱۳ هزار سال برای رسیدن به پروکسیما قنطورس به زمان احتیاج دارد
