دیروز فیلم مهر هفتم ساخته برگمان را نگاه کردم، زیرنویس هرچه کردم نیامد، اما مهم نبود، این فیلم را در گذشته دیده بودم در کودکی از تلویزیون و نیز اوایل دهه هشتاد در سینما تک موزه هنرهای معاصر، حتا بدون زیرنویس هم مسحور کننده بود، قاب بندی ها، کنتراست بالای سیاه و سفید و بازی های تحسین برانگیز بازیگران ...
دیدن فیلم های کلاسیک در زمانه ی هوش مصنوعی لذت مضاعفی دارد، در حالی که هوش مصنوعی به مثابه انگلی دیجیتال با دزدی داده های شخصی مفهوم الهام را مسخ کرده (در معنای کافکایی آن)، و در کثافت اجتماعی که شکل داده، ارزش حقیقت را به یک بازی مجازی دیجیتال فرو کاسته، دیدن فیلمی که بدون کثافت کاری هوش مصنوعی در پشت صحنه، ساخته شده، تجربه ای یکه و فوق العاده بود ...
آ
