همه ما در زندگی نقطهای را داریم که با خودمان فکر میکنیم: «اگر در جوانی مسیر دیگری را انتخاب کرده بودم، الان کجا بودم؟» فیلم Beyond Youthful Days فراتر از روزهای جوانیمحصول کشور ژاپن، دقیقاً دست روی همین حسرت همگانی، شیرین میگذارد. این فیلم با لحن مینیمال، فضایی گیرا و نگاه عمیق سینمای شرق آسیا به مقوله زمان و خاطرهها میپردازد.
برشی از داستان؛ قطاری به مقصد خاطرات فراموششده
داستان فیلم حول محور مردی میانسال به نام «تاکاشی» میچرخد که درگیر یکنواختی زندگی مدرن و فشارهای شغلی در توکیو است. او به دلیل یک تماس غیرمنتظره یا یک بهانه خانوادگی، پس از سالها به زادگاه کوچک و ساحلی خود بازمیگردد. این سفر جغرافیایی، خیلی زود به یک سفر در زمان تبدیل میشود.
او در این سفر با عشق دوران جوانی خود و دوست صمیمیاش که سالهاست از آنها بیخبر بوده، مواجه میشود. فیلم با فلاشبکهای ظریف و هنرمندانه، ما را به دهه ۹۰ و دوران پرشور، ساده و پر از آرزوی جوانی آنها میبرد؛ زمانی که فکر میکردند دنیا تا ابد متعلق به آنهاست. تقابل میان رویاهای آن روزها و واقعیتِ امروزِ شخصیتها، هسته اصلی درام فیلم را شکل میدهد.
جادوی سینمای ژاپن در به تصویر کشیدن مونو نو آواره
ژاپنیها اصطلاحی به نام مونو نو آواره (Mono no aware) دارند که به معنای آگاهی از ناپایداری چیزها و یک نوع اندوه و آمیخته به تحسین برای گذشت زمان است. فیلم Beyond Youthful Days تجسم عینی این مفهوم است. در این فیلم خبری از اتفاقات محیرالعقول، حادثههای عجیب یا ملودرامهای اشکآور و گلدرشت نیست. جذابیت فیلم در جزئیات آن نهفته است:
نور گرم آفتاب که روی ریلهای قطار قدیمی زادگاهشان میتابد.
آهنگهای قدیمی نوستالژیک که در پسزمینه پخش میشوند و خاطرات را زنده میکنند.
سکوتهای طولانی بین دو همکلاسی قدیمی که حالا دیگر چیز زیادی برای گفتن به هم ندارند، اما نگاهشان پر از حرف است.
چرا شما باید این فیلم را ببینند؟ این اثر مثل یک آینه عمل میکند. تماشای آن باعث میشود بعد از تیتراژ پایانی، چند دقیقهای به صندلی خود تکیه دهید، به آلبومهای قدیمیتان سر بزنید یا به دوستان دوران دبیرستانتان پیام دهید. فیلم به ما یادآوری میکند که گذشته را نمیتوان تغییر داد، اما پذیرش آن، تنها راه آرامش در آینده است.
نقاط قوت فیلم از دیدگاه ساختاری
کارگردانی اتمسفریک: استفاده از قابهای عریض و کارتپستالی از طبیعت ژاپن و تضاد آن با فضاهای بسته و خفه شهری، حس غربت و دلتنگی را به خوبی منتقل میکند.
بازیهای ملموس و زیرپوستی: تغییر بازیگران در دو بازه زمانی (جوانی و میانسالی) با ظرافت بالایی انجام شده و حس تداوم شخصیتها کاملاً باورپذیر است.
پایانبندی رها و شاعرانه: فیلم پاسخهای قطعی و هالیوودی به مخاطب نمیدهد، بلکه او را با یک حس رهایی و پذیرش ملایم تنها میگذارد.
سخن پایانی
فیلم Beyond Youthful Days یک غنیمت سینمایی برای کسانی است که از ریتم تند و جلوههای ویژه خسته شدهاند و دلشان برای یک قصه انسانی، شریف و نوستالژیک تنگ شده است. این فیلم شبیه به یک پیادهروی طولانی در یک عصر پاییزی است؛ کمی غمانگیز، اما به شدت لذتبخش و آرامشبخش.
