عاشقان دنیای انیمه سالهاست که با شاهکار بینظیر ماکوتو شینکای یعنی «۵ سانتیمتر در ثانیه» زندگی کردهاند؛ اثری که نامش به سرعت سقوط گلبرگهای شکوفه گیلاس اشاره دارد و استعارهای است از سرعت دور شدن آدمها از یکدیگر. حالا، اقتباس لایواکشن و سینمایی این اثر محصول کشور ژاپن، جانی تازه به این قصه مینیمال و پر از حسرت بخشیده است.
برشی از داستان؛ سهگانهای از فاصله، قطارها و نامههای ارسالنشده
داستان فیلم، روایتی اپیزودیک و سهپردهای از زندگی پسری به نام «تاکاکی تونو» است. در پرده اول، ما شاهد پیوند عاطفی عمیق و کودکانه او با دختر همکلاسیاش «آکاری» هستیم. اما با نقل مکان خانواده آکاری به شهری دیگر، فاصلهای جغرافیایی میان آنها میافتد. مکاتبات صمیمانه آنها ادامه دارد تا اینکه قرار میشود تاکاکی نیز به نقطهای بسیار دورتر برود. او تصمیم میگیرد در یک روز زمستانی و برفی، با قطار به دیدار آکاری برود؛ سفری که به دلیل طوفان برف و تاخیرهای بیپایان قطار، به کابوسی از اضطراب و انتظار تبدیل میشود.
در پردههای بعدی، فیلم بزرگ شدن تاکاکی، ورودش به دبیرستان، دانشگاه و در نهایت زندگی شغلیاش در توکیو را دنبال میکند. با وجود گذشت سالها و ورود آدمهای جدید به زندگیاش، سایه آن عشق دوران کودکی و حسرت فاصلهها، هرگز او را رها نمیکنم.
احساسی به شدت قوی، اما با ضربآهنگی کند
⚠️ قبل از کلیک روی دکمه پخش، این نکته را بدانید: این فیلم شبیه به فیلمهای درام هالیوودی یا عاشقانههای پرپیچوخم تجاری نیست. فیلم از نظر بار عاطفی و ضربه احساسی، به شدت قوی، عمیق و تکاندهنده است و میتواند چشمان شما را اشکآلود کند؛ اما از طرفی دیگر، ضربآهنگ (تمپو) بسیار کند و صبوری دارد. کارگردان عمداً ریتم فیلم را آرام نگه داشته تا شما سنگینی زمان، ملال انتظار در ایستگاههای قطار و سکوتهای تنهایی شخصیتها را با تمام وجود حس کنید. پس اگر حوصله یک سینمای شاعرانه، مینیمال و آرام را دارید، به تماشای آن بنشینید.
چرا این فیلم ارزش تماشا دارد؟
تصویربرداری جادویی و وفادار به انیمه: بازسازی قابهای نمور، فضایی بارانی و برفی ژاپن و نورپردازیهای خیرهکنندهای که امضای ماکوتو شینکای بودند، در این نسخه زنده به شکلی شگفتانگیز و کارتپستالی اجرا شده است.
روانشناسی حسرت و واقعگرایی: فیلم به دنبال معجزه یا پایانبندیهای فانتزی نیست. این اثر با بیرحمی تمام، حقیقتِ بزرگ شدن و حل شدن در کارهای روزمره و فراموشی تدریجی رویاها را به تصویر میکشد.
موسیقی متن اتمسفریک: نتهای پیانوی آرام فیلم، موازی با ریتم کند داستان پیش میروند و پادزهری برای شلوغیهای ذهن مخاطب هستند.
سخن پایانی
فیلم Centimeters Per Second Five یک مرثیه بصری درباره زمان است. این فیلم به ما یادآوری میکند که گاهی بزرگترین دشمن روابط ما، آدمهای دیگر یا اتفاقات عجیب نیستند؛ بلکه صرفاً «جغرافیا، زمان و قطارهایی هستند که به موقع نمیرسند». این فیلم را در یک شب آرام، ترجیحاً تنهایی و با تمرکز کامل تماشا کنید.
