چرا از دانشکده شیمی، به دانشگاه هنر رفتم؟

این اولین متنیه که مینویسم تو این زمینه و امیدوارم برا کسایی که ممکنه بخوان مسیر مشابه ای داشته باشن کمک کننده باشه...

سالی که تو اون مدرسه نمونه دولتی به اصرار پدرم رشته تجربی رو انتخاب کردم هیچ نمیفهمیدم دارم چیکار میکنم و تمام هویتی که برای خودم متصور میشدم هیچ ربطی به رشته دبیرستانیم نداشت. خب همچنان همیشه با دو منِ متفاوت زندگی کردم و حتی موقع کنکور هم من در دنیای واقعی با من تجربی کنکور داردم و شیمی کاربردی آوردم که تقریبا نه خودم و نه خانوادم این رشته رو دوست نداشتیم. برا اونا مهم بود که من رشته های بهتری قبول شم و برای خودم. منِ دوست داشتنیم هیچ ربطی به این رشته و مابقی رشته های اینطوری نداشت.

باید بدونید اون منِ مطبوعتون هیچوقت دست بردار نیست پس اگه هر مسیری غیر از مسیر به منِ مطبوع بودن رو پیش برید ناکامی تهشه. مفاهیم جسارت و تصمیم گیری هیچوقت تو انتخاب های سخت کمک کننده نیستن. اینا صرفا مفاهیمین که میتونیم به رفتارای گذشتمون نسبت بدیم و دسته بندیشون کنیم و فقط یه چیز واقعی وجود داره و اونم من مطبوعه.

این جریان بعد از 3 سال که تو اون رشته کوفتی بودم ولم نکرد. پس سال سوم کاملا پنهانی از خانواده انصرف دادم و برای کنکور هنر اقدام کردم و از اونجا که یک سال محرومیت وجود داشت برای سال بعد رشته گرافیک دانشگاه هنر اصفهان رو قبول شدم. این مسئله مهمه که چرا؟

بنظرم خودمم برای دونستنش نیاز به یه آدم باهوش تر دارم اما اون چیزی که آزارم میداد. این بود که میخواستم حرفای خودمو به کرسی بنشونم . با وجود تمام ناتوانیم در درک هنر تو اون برهه زمانی(الان از اون موقع هم ناتوان ترم ،بعد از 5 سال )، حس میکردم فقط هنر بستری خواهد بود که میشه حرفارو به کرسی بشونی. چون برخلاف دنیای واقعی نیاز به ارتباطات و مهارت و ثروت کلان برای همچین کاری نداری. اگه بخوام دلایل جانبی گرایشم به هنر رو بگم نمیدونم چندتا مورد رو باید بشمرم اما این یه مورد که گفتم تصوری بود که اونموقع داشتم. این که واقعا هنر چنین کاربردی رو داره یا اصلا گرافیک هنر محسوب میشه؟ بنظرم نه . این جوابم خیلی کوتاهه و اگه بخوام ( که میخوام) دوست دارم بعدا دلایلش رو بنویسم.

درمورد مسئله اصلی و عنوان این متن، احتمالا هنوز نفهمیدین جوابم بهش چیه. خودم هم بعد از 5 سال که الان فارغ التحصیلم نفهمیدم. اما این مهمه که اگه چیزی شمارو خارش میده واقعا مهمه. میگن عمرتون رو با از این شاخه به اون شاخه پریدن هدر ندین. پس عمر به چه درد میخوره؟ نمیتونم بگم انتخاب هنر برام عمل شجاعانه ای بود. قطعا به عنوان کسی که تو یه خانواده سنتی بزرگ شده بودم هنر هیچ جایگاهی نداشت. (دست خطم افتضاح بود. تاحالا کمتر از دو سه تا تئاتر دیده بودم. فیلم هایی که واقعا دیده بودم به 30 تا نمیرسید و به جز نویسندگی، تو بقیه هنر ها ،هیچ تجربه ای نداشتم) و برای اعتبار خانواده باید مثل برادر بزرگتر دانشجوی پزشکی میشدم . خانواده هم همچین اصراری داشتن. اما انتخاب هنر و اصرار خودم بعد از سه چهار سال که از کنکورم میگذشت، بخاطر این بود که آستانه تحملم برای دور بودن از فضای دلخواهم در جامعه تموم شده بود . و هر هزینه ای رو باید برای اون موقعیت میپرداختم. شاید شجاعتی که بهش فکر میکنید در واقع پایین آوردن آستانه تحملتون باشه . شاید جسورتر شدین.

راستی شاید براتون سوال بشه که آیا دیگه با دو منِ متفاوت زندگی میکنم یا نه؟ باید بگم متاسفانه این دو گانگی بخشی از آدمایی مثل من میمونه،تا همیشه و همیشه آزار دهندس. اما من الان جفتشون رو دوست دارم . هم من واقعی و هم من مطبوع. من مطبوع من ، درحال حاضر یه سیاستمدار و حقوقدانه. اما من واقعیم یه تدوینگر و گرافیسته . مهم اینه که حداقل من واقعیم اونقدرام که میخوام دور نیست از چیزی که قبلا براش آرزو میکردم.