مهم نیست زندگی چقدر سخت بشه
مهم اینه که وقتی زندگی شروع کرد به سخت گذشتن ی پناهگاه برای خودت داشته باشی تا بین طوفان های زندگیت تو رو امن و آروم نگه داره
هرکس باید جایی داشته باشه که وقتی دنیا سرد شد اونجا براش مثل آفتاب بتابه
این پناهگاه میتونه ی فرد باشه
ی مکان باشه
یا انجام دادن ی کار خاص باشه
گاهی پناهگاه فقط یه لحظهست یه لیوان چای یه موسیقی یا حتی سکوت
پناهگاه من کی دراماس
کوتاه کردن موهامه
ارایش کردن و زییا بنظر رسیدنه
اینا هیجوقت برام خسته کننده نبودن
و همیشه منو به فرد ارومتر و خوشحال تری تبدیل کردن
کاری که انجام دادنش تو رو غرق کنه و متوجه گذر زمان و اتفاقاتی که دور برت دارن میوفتن نشی
من اسم اینارو میزارم پناهگاه
آدم بدون پناهگاه توی شلوغی دنیا گم میشه
شاید زندگی هیچوقت آسون نشه ولی با پناهگاه میشه قابل تحمل بشه
پناهگاه تو چیه؟
