درست است، همان که با دیدن عنوان این نوشتار به یاد میآورید! دقیقاً همان!
آن که میترسد ما نیستیم، تا وقتی این با هم بودنمان را حفظ کنیم.
در هر سوراخی انگشت کردهاند، هر راهی را بستهاند و… که از هم دور و خاموش بمانیم. این در کنار هم بودن است که لرزه به تن میاندازد! این تسلیم نشدن است که میهراساند!
شاید این دقایق بیش از آنکه مهم باشد کجا مینویسیم و چگونه با هم ارتباط داریم، این مهمتر باشد که برای هم بنویسیم و با هم بمانیم.
هیچکس این روزها را بدون احساس خشم و نارضایتی از دسترسی نداشتن به حق واقعی و نیاز اولیهمان، شبکهٔ اینترنت، نمیگذراند، اما نباید این مانع از آن شود که خشم و اندوه ما را خسته و ناامید و گوشهنشین کند.
کلماتمان را در سینه حبس نکنیم. از حداقلهای موجود برای نوشتن برای هم و ماندن کنار هم استفاده کنیم.
و فراموش نکنیم: دور نمانیم! که همه چیز برای همین…
