يكم آرامش بیشتر

تاحالا شده یه روزهایی به شدت دنبال آرامش باشی ؟ پیداش کردی؟ تونستی خودت رو آروم کنی؟ اگه آره. چطوری؟

راستش خیلی مهمه یک وقتهایی که دنیا به کاممون نیست و از همه طرف مشکلت رو سرمون میباره یک جوری یک راه فراری واسه این درگیری ذهنی پیدا کنیم. اصلا شاید هم مهم نباشه ولی مطمئنم اون لحظه خیلی بهش نیاز داریم.

راه های زیادی هست ادم خودش رو خالی کنه. مثل کوبیدن گوشی تو دیوار، دعوا کردن، فریاد زدن، و خب راه های خطرناکتری هم هست که توصیه نمیکنم.

اما واسه من همیشه بهترین راه مدیتیشن بوده. و خب من همیشه بش علاقه داشتم چرا چون خوراک تنبلاست :)). میشینی با ذهنت بازی میکنی بعد یک دفعه حس میکنی آروم شدی. خیلی باحاله.
اما یه مشکل بزرگی که داره حتما باید یه گوشه آروم بشینی و چشمات رو ببندی و از این قبیل لوس بازیا.

اما جدیدا یک راهی رو پیدا کردم که همیشه و همه جا جواب میده. دوستم بم معرفی کرد و خب من چند بار تست کردم به طرز معجزه آسایی جواب میده. تنها شرطش اینه که محیط اطرافت، آدمها و هرچیزی که اون لحظه داره اتفاق میوفته واست مهم نباشه.

اسمش هست مدیتیشن ایست. روزی حداقل شش بار باید انجام بشه و هر بار فقط سی ثانیه زمان نیاز داره. که در کل روز میشه 3 دقیقه. در واقع این کوتاه ترین مدیتیشن در جهان است. اما باید ناگهانی انجام داده بشه. کل نکتش همینجاست. در خیابان راه میروی، ناگهان به یادت بیادف همونجا وایسا، متوقف شو، کاملا بایست. هیچ حرکتی نکن، فقط برای نیم دقیقه. بعد از سی ثانیه دوباره شروع به حرکت کن. روزی شش بار میتونی این کار رو انجام بدی، بیشتر اشکالی نداره ولی قطعا کمتر نه.

اگر به ناگه حضور داشته باشی کل انرژی تغییر میکند. تداومی که در ذهن بود متوقف میشود و چنان ناگهانی است گه ذهن نمیتواند به سرعت فکر جدیدی خلق کند، برای ذهن زمان میبرد تا پردازش کند، ذهن احمق است.

متوجه شدی چی شد؟ کل داستانش به ناگهانی بودنشه. اگه تصمیم به انجامش گرفتی همون لحظه ای که در روز یادت اومد باید انجامش بدی، فرصت فکر کردن به انجام دادن یا ندادن رو به خودت نده. فقط اینطوریه که جواب میده. :)