اولین باری که با طنز موسیو برخورد کردم،
مستقیم از اینستاگرام نبود.
یکی از کلیپهای اینستاگرامیش توی گروه واتساپ دانشگاه باهنر شیراز ارسال شده بود؛
ویدئویی که دانلود شده بود و بین بچهها دستبهدست میشد.
کلیپ کوتاه بود،
با لهجهٔ شیرازی
و موضوعاتی که برای دانشجوهای شیراز ناآشنا نبود.
نه چیز عجیبی داشت و نه سعی میکرد متفاوت جلوه کند؛
بیشتر شبیه حرفهایی بود که خودمان در جمعهای دوستانه میزنیم.
همانجا چند نفر خندیدند،
چند نفر پرسیدند «این کیه؟»
و مثل خیلی از محتواهایی که در گروهها میچرخد،
چند بار دیگر هم ارسال شد.
بعدتر فهمیدم اسمش محمد موسوی است
و در اینستاگرام با نام «موسیو» طنز مینویسد.
طنز او بیشتر بر موقعیتهای روزمره، لهجه و فضای بومی تکیه دارد.
اغراق زیادی در کارش نیست
و تلاش نمیکند پیام خاص یا تحلیل پیچیدهای ارائه دهد.
همین سادگی باعث میشود محتوا راحت دیده شود
و بدون توضیح اضافی برای دیگران قابل ارسال باشد.
اون ویدیو اولین و اخرین ویدیو موسیو نبود بلکه شروعی جدیدی از یه پدیده ؟ ! یا اتفاق تازه برای طنز های متعدد بعدی بود !
