وقتی رهبر انقلاب که نماد و راس نظام است، در شرایطی که حتی سلامتی جسمانی ایشان بهانهای منطقی برای نشستن فراهم میکند، تصمیم میگیرد بایستد، این خطاب به دشمن یعنی نظام با صلابت ایستاده است.
ایشان به دشمنی که ۴۰ روز پیش خیال داشت با یک حمله برقآسا ستونهای مقاومت را فروبپاشد، میگوید ما نهتنها سر خم نکردیم، بلکه ایستادهتر از همیشه حرف میزنیم.
اما پیام دوم، به داخل و به خانوادههای شهداست.
احترام به شهید، فقط با لفظ و بنر نیست.
وقتی رهبر انقلاب بهپاس بزرگداشت شهدای روزهای اخیر،در سن کهنسالی، ایستاده سخن میگویند، این یعنی اینکه شما عزیزان، شایستهترینان این سرزمین هستید.
این ایستادن، ادای احترام به قامت بلند پدران و مادرانیست که فرزندشان را فدای اسلام کردند.
این ایستادن، خم نشدن در برابر رنج است.
همان چیزی که شهدا از ما انتظار دارند.
اساساً در جنگ ترکیبی امروز، که دشمن میخواهد ارادهها را بشکند و امیدها را بمیراند، چنین لحظههایی تعیینکنندهاند. مردم باید ببینند که رهبرشان با چه روحیهای در خط مقدم ایستاده، تا یقین کنند که آینده همچنان در دستان ماست.
و حالا نوبت ماست، که این پیام را از قاب تلویزیون به قلب جامعه برسانیم.
در یک جمله، این ایستادن رهبری،یک سخنرانی تصویری بود، با بدنی که خودش بیکلام فریاد زد:
ما ایستادهایم،
بر خاک وطن،
در کنار خانوادههای شهدا،
و برابر چشم دشمن،
تا آخرین نفس.
ایستاده صحبت کردن به جای خود،
عصا نگرفتن هم به جای خود،
اما در حسینه ای که چندین پایه بلندگو هست، من عاشق این میکروفون به دست گرفتن آقا هستم.
فدای آن دست مشت شده ات که در ۸۶سالگی بدون سر سوزنی لرزش، نماد استواری و توان و اراده این کشور و ملت و نظام است.
https://vrgl.ir/wyffN
