در روزگاری که بسیاری از آثار موسیقایی با تکیه بر نوآوریهای سطحی یا تلفیقهای شتابزده تولید میشوند، آلبوم «گنجنامه» مسیری متفاوت را انتخاب کرده است. این اثر، نه داعیه تحول دارد و نه میکوشد خود را فراتر از سنت معرفی کند. برعکس، با فروتنی تمام، به دل تاریخ موسیقی ایرانی میزند و از دل همان الگوهای کهن، روایتی تازه اما اصیل ارائه میدهد.
موسیقی این آلبوم بر پایه دستگاههای ابوعطا و بیات ترک شکل گرفته؛ دستگاههایی که همواره جایگاهی ویژه در موسیقی کلاسیک ایرانی داشتهاند. انتخاب این فضاها، تصادفی نیست. ابوعطا و بیات ترک، هر دو ظرفیت بالایی برای بیان احساسات عمیق و روایتهای درونی دارند؛ ظرفیتی که در «گنجنامه» بهخوبی مورد استفاده قرار گرفته است.
عیسی زارعی، نوازنده تار و گردآورنده این مجموعه، تأکید دارد که این اثر بیشتر یک «تدوین» است تا «آهنگسازی». این نگاه، مخاطب را به بازتعریف مفاهیم رایج در تولید موسیقی دعوت میکند. در اینجا، خلاقیت نه در خلق ملودیهای کاملاً جدید، بلکه در نحوه چینش، اجرا و تفسیر دوباره عناصر موجود نمود پیدا میکند.
همراهی مهرپاد زحمتکش در تمبک و دقت مهندسی صدا توسط مهدی سالک اردستانی، باعث شده کیفیت شنیداری اثر در سطحی مطلوب قرار گیرد. صداها شفافاند و فضای ضبط، حس صمیمیت اجرای زنده را به شنونده منتقل میکند؛ گویی مخاطب در فضایی کوچک و خصوصی، شاهد اجرای یک مجلس موسیقی اصیل است.
آلبوم «گنجنامه» بیش از آنکه به دنبال جذب مخاطب عام باشد، شنوندهای آگاه و علاقهمند به موسیقی ردیفی را خطاب قرار میدهد. این اثر برای کسانی است که میخواهند موسیقی را نه بهعنوان پسزمینه، بلکه بهعنوان متنی قابلتفکر بشنوند. شاید همین ویژگی باعث شود «گنجنامه» در نگاه اول کمادعا به نظر برسد، اما در شنیدنهای مکرر، لایههای پنهان آن آشکار میشود.
