داشتم کتاب سفر به ایختلان رو میخوندم. داستان یه پیر خرد یا ناوالی بنام دون گُنارس که به جای اینکه مرحله به مرحله و پله به پله عرفان رو طی طریقت کنه ، یهو پرت میشه به خونه آخر یعنی ایختلان. بعد یاد عارفان خودمون افتادم. داستان محمد فریدالدین ملقب به عطار نیشابوری که یه روز درویشی میاد تو مغازه اش و میگه : خواجه به من چیزی بده در راه خدا چون خیلی گرسنه ام. عطار بهش میگه : برو حوصله ندارم. خدا روزیت رو جای دیگه حواله کنه. درویش بهش میگه : خواجه تو چطور میخوای بمیری ؟ عطار میگه : وا ؟ چطور نداره؟ مثل تو میمیرم. مگه همه چجوری میمیرن ؟؟؟ درویش بهش میگه : یعنی تو میتونی مثل من بمیری ؟ بعد گیوه هاش رو درمیاره و میزاره زیر سرش و جان به جانان عطا میکنه و میمیره!!!!
بچه ها، نوشتنش شاید راحت باشه... ولی تصورش راحت نیست. یعنی عطاری که توی مغازه بود، با عطاری که پا گذاشت بیرون مغازه فرق کرده بود. چون یهو پرت شده بود یه جای دیگه. مثل ایختلان.
ببینین میگن : هفت شهر عشق را عطار گشت!!! نمیگن : هفت شهر عشق را عطار رفت!!!
چه کسی شهری رو چرخ میزنه؟ ؟؟ کسی که گم شده. حیرونه، پرسون پُرسون داره میچرخه تا راهی به برگشتن به خونه و زندگیش پیدا کنه.
خلاصه خواستم بگم گاهی اوقات یه وقایعی توی زندگیمون ، دیگه اتفاق نیست. بلکه برخورده. وقتی میگیم جامعه دیگه نمیتونه به قبل از دی ماه 1404 برگرده یعنی الان هممون پرت شدیم ایختلان. گم شدیم. ترسیدیم. باید پُرسون پُرسون آدرس خونمون رو بپرسیم تا برگردیم. و امیدوارم که بتونیم به فردایی روشن برسیم. و این ممکن نیست مگر اینکه بتونیم ببخشیم. میگن انسان کامل این بار ایرانیه. یعنی از ایران شروع میشه و به جهان گسترش پیدا میکنه. میتونیم آخرالزمان رو انتخاب کنیم، یا صلح جهانی رو.
میدونم خیلی زوده برای این حرف. هنوز پر از خشمیم، پر از کینه و نفرت و انتقام و چیزی نداریم دیگه از دست بدیم. ولی یادمون باشه این ماییم که بالاخره باید این چرخه نفرت و انتقام رو متوقف کنیم. ما سالهاست هشتک میزنیم #نه_به_اعدام. من باورم اصلا عوض نشده. هنوزم معتقدم زمین به سطح آگاهی بالاتر رسیده و وظیفه ماست تا روحمون رو ارتقاء بدیم. پس با عزمی راسخ مبنی بر اینکه نه میبخشیم و نه فراموش میکنیم،،، اما با تمام وجود میگم #نه_به_اعدام. نه به خشونت. نه به وحشی گری و بربریت قرون وسطایی. با تمام وجودم آرزو میکنم صلح جهانی رو ببینیم. 💕💕💕
