چند وقت پیش توی غرب هرمزگان نشون میداد که رعد و برق به کوه خورد. توی حکمت باطنی این یه تصادف طبیعی نیست بلکه یه واقعه ی آگاهانه در نظام آیات محسوب میشه. توی قرآن، کوه شاهد زمین ه. یعنی ثبات و استقامت و با امانت همراه هست. و رعد زبان هشدار آسمان.
وقتی رعد به کوه اصابت میکنه یعنی هشدار آسمان بر استوارترین شاهد روی زمین! یعنی دیگه خطاب به انسان نیست و نظامِ زمین در حال شهادت دادنه. کوه به عنوان شاهد خاموش بیدار میشه. یعنی ظلم و تجاوز از حدِ انسان گذشته و به امانت زمین رسیده و این پیام مستقیما به صاحبان قدرت برمیگرده. توی سوره حشر میگه : اگر این سخنان را به کوه نازل میکردیم حلاجی و رشته رشته میشدند از خشوع.
پس میبینیم که کوه ظرفیت دریافت الهی رو داره و رعد اینجا زبان هشدار پیش از قهر طبیعت محسوب میشه. اگه هشدار به کوه رسیده یعنی دیگه تخلف فردی نیست و فساد ساختاری شده و کشور دیگه بلد امین نیست حتی اگه مرز و دیوار داشته باشه. شهر و کشور نا امن شده. نه با حمله بیرونی. بلکه با خیانت درونی. باشد تا پاک دستان نظام دریابند
