میزت را گسترده‌تر کن

جایی خواندم که نوشته بود تا وقتی می‌توانی میزت را گسترده‌تر کنی نیاز نیست مشغول بلندتر کردن دیوارها بشوی. جمله جالبی است گرچه شاید در ابتدا چندان مفهوم نباشد. منظور از این جمله این است که تا وقتی می‌توان رفتار دوستانه‌تری از خود نشان داد و به دیگران کمک کرد، لزومی ندارد که تمام راه‌ها را بر روی دیگران بست و منزوی شد. گسترده‌تر کردن میز به معنای همان بخشندگی و از خود گذشتگی است و بلندتر کردن دیوارها نشانه خودبرتربینی و راندن دیگران از اطراف خود.

در دنیای امروزی، انگار همه با هم رقابت گذاشته‌اند که به همه ثابت کنند برترین هستند و هیچ نقصی در آن‌ها وجود ندارد، انگار می‌خواهند اثبات کنند از همه بیشتر می‌فهمند و سطح درک و فهم‌شان فراتر از حد تصور عموم است. این در حالی است که همه ما هر چقدر هم که در برخی زمینه‌ها ایده‌آل باشیم ولی باز هم نقص‌هایی داریم چون هیچ کس تکرار می‌کنم هیچ کس کامل نیست. این را تعداد قلیلی می‌دانند، این را همان کسانی می‌دانند که فروتنی را پیشه کرده‌اند و روی برترنمایی خودشان بیهوده پافشاری نمی‌کنند.

اگر فکر برتری به سرت زده است باید این را بدانی که کامل نبودن بد نیست، کاملا طبیعی است. همه ما باید قبول کنیم که کامل نیستیم. مسلما هر کدام از ما استعدادهای منحصر به فرد خودمان را داریم و زندگی حرفه‌ای ما را همین استعدادها شکل می‌دهند. اما قرار نیست که در هر زمینه‌ای استعداد داشته باشیم. باید با خودمان روراست باشیم و در حیطه‌هایی که تخصصی نداریم اظهار نظر را به افرادی بسپاریم که استعداد و تخصص کافی دارند.

از سوی دیگر اغلب ما هر وقت اشتباهی را از دیگران می‌بینیم، فورا شروع می‌کنیم به سرزنش کردن و تمسخر آن‌ها، در حالی که اگر به خودمان و کارهای‌مان فکر کنیم می‌بینیم که ما هم اشتباهات زیادی را در گذشته مرتکب شده‌ایم و در آینده هم حتما مرتکب خواهیم شد. انسان جایزالخطاست. قبول داشته باشیم که اشتباه کردن بخشی از زندگی است، گرچه خوب است که از آن دوری جوییم ولی اگر هم اشتباه کردیم خودمان را ببخشیم یا اگر اشتباهی دیدیم بیش از حد واکنش منفی نشان ندهیم.

یکی دیگر از مواردی که سبب می‌شود به سمت بلندتر کردن دیوارهای اطراف خود کشانده شویم این است که نسبت به داشته‌های خودمان مغرور شویم، نه شاکر. اگر امروز به موقعیت مناسبی رسیده‌ایم خوب است به خاطرش شاکر باشیم، اما مغرور شدن به موفقیت‌ها تکبر می‌آفریند و تکبر هم به افزایش حس حسادت نسبت به افراد بالاتر از خودمان منتهی می‌شود. با این نگرش نه تنها آرامش را از خودمان می‌گیریم، بلکه حس فروتنی را هم در خودمان خواهیم کشت.

پز دادن هم که بدترین نوع رفتار در این رابطه است. اگر در زمینه‌ای به خصوص به موفقیت دست یابی خیلی خوب است، مطمئن باش دیگران هم این موفقیت تو را خواهند دید و تمجید خواهند کرد، به شرط آن‌که مشغول پز دادن نشوی. این‌که کسی بخواهد به دروغ یا به راستی بکوشد اعلام کند که از دیگران بهتر است نه تنها مورد پذیرش دیگران قرار نخواهد گرفت، بلکه از چشم عموم نیز خواهد افتاد.

فروتنی تضمین کننده شادی است، نه فقط شادی خودت بلکه شادی اطرافیانت. چرا وقتی می‌توان زندگی را در کنار یکدیگر شیرین کرد، بیهوده درگیر اثبات برتری خود نسبت به دیگران بشویم؟ چرا وقتی می‌توانیم میزمان را گسترده‌تر کنیم، دیوارهای اطراف خودمان را بلندتر کنیم؟ 



این نوشته ابتدا در وبلاگ شخصی من منتشر شده است. اگر می‌خواهید نوشته‌های بیشتری از من بخوانید یا در مورد من بیشتر بدانید، می‌توانید به وبلاگ من سر بزنید.