آهنگ Back Door Man ( مرد در پشتی) هفتمین اهنگ از آلبوم The Doors از گروه The Doors هستش که در سال ۱۹۶۷ منتشر شد.
توی این نوشته نمیخوام یکسری تاریخچه یا یکسری حرفاهایی بزنم که با یک سرچ گوگل پیدا میشه، امروز میخوام چیزی که با این آهنگ تجربه کردم، حسی که ازش گرفتم باهاتون به اشتراک بزارم.
اول بریم سراغ خودِ واژه ( Back Door Man) این واژه یک کنایه در جنوب ایالات متحده هستش که به معنای مردیه که از در پشتی خونه وارد میشه، کسی که مرد اصلی خونه نیست، یواشکی وارد میشه و با زن خونه رابطه برقرار میکنه.
در فرهنگ بلوز این آهنگ بار ها و بارها توسط افراد مختلف بازخوانی شده و اهنگ معروفی در آمریکا هستش.
اما چرا امروز میخوام درمورد این نسخه از اهنگ حرف بزنم؟ گروه The Doors گروه خاصی در تارخ راک هستش و مهمترین دلیل این خاص بودن، حضور جیم موریسون بزرگ به عنوان Frontman، نویسنده و یک جورایی مغز متفکر گروه بود.
جیم موریسون (در کنار باقی گروه های راک)، در فرهنگ آمریکا تاثیر بسزایی داشته. فرهنگ دهه ۶۰ و ۷۰ در آمریکا، خیلی مذهبی،خشک و سختگیر بود. که نتیجه اون جنبش هیپی ها بود. جیم موریسون هم سوار بر موج این تحولات فرهنگی نقش خودشو ایفا کرد. شخصیت آوانگاردی داشت و کار هایی میکرد که برای فرهنگ اونموقع آمریکا عجیب بود مثل : لباس های عجیب از جمله یک کمربند سرخپوستی برای احترام به بومیان آمریکا، فحاشی به پلیس و..
او چندبار به خاطر خوردن مشروب در ملاءعام و انجام رفتار های تحریک کننده بازداشت شد.
شاید این به نظر بی بند و باری بیاد اما جیم موریسون آگاهانه این تابو هارو میشکست. جیم موریسون به شدت تحت تاثیر نیچه بود و از سبک زندگی اون میشه متوجه این علاقه رو برداشت شد. اون سعی میگرد با این رفتارها علیه نظام پدرانه و خشک فرهنگ آمریکایی شورش بکنه.
آهنگ Back Door Man دقیقا نشوندهنده سبک خاص موریسون هستش. میشه این اهنگ رو از اولین اهنگ های سبک سایکدلیک راک به شمار آورد. جیم موریسون متن اصلی اصلا تغییر نداده اما لحن و نوع وکال موریسون انگار چیزی ورای یک اعلامیه جنسی رو به ما نشون میده. پر از انرژی خامه، انگار میخواد بگه من کسی هستم که از در پشتی میام و اون چیز هایی که برای شما ارزشمند و پاک هستش رو کثیف و گناهآلود میکنم، من کانون خانواده ای که شما ساختید رو از بین میبرم.
فرهنگ خانوادگی اون دوره آمریکا به شدت پدرسالارانه بود و جیم موریسون دقیقا با این موضوع مشکل داشت و بارها داخل آهنگاش به این قضیه توهین کرده بود. مخصوصا در آهنگ The End از همین آلبوم که اوج این قضیه بود. از این آهنگ هم میشه چنین برداشتی کرد و شخصیت شورشی چیم موریسون رو بیشتر شناخت.
ولی من هر موقع این آهنگ رو میشنوم، احساس شور خاصی میکنم. احساس قدرت عجیبی بهم دست میده، انگار من میتونم علیه تمام چیزهایی که دلم نمیخواد شورش کنم انگار میتونم تمام هنجار های مزخرف رو بشکونم واقعا که این آهنگ از تکرار نشدنی های تاریخ بلوز راک و سایکدلیک راک هستش.
اما متاسفانه جیم موریسون با استعداد و پر از شور در سال های آخر زندگیش دچار مشکلات بدی شد و برای همیشه و از لس آنجلس رفت و در پاریس در سن ۲۷ سالگی به طرز مشکوکی فوت کرد.
با غروب اون اما میراثش پا برجا موند و جیم موریسون یک نماد شد. نماد نسل خسته و عصبانی دهه ۶۰ آمریکا، نماد شورش، نماد جنبش و نماد ضد فرهنگ.
او یک بار در یک مصاحبه خودشو اینجوری توصیف کرده بود:
«خودم را بهعنوان یک ستاره دنبالهدار عظیم و آتشین میبینم... همه میایستند و با حیرت به من نگاه میکنند و بعد... من ناپدید میشوم و آنها هرگز دیگر چیزی مثل من را نخواهند دید.»
