اگه این روزا با آدمهای مختلف حرف زده باشی،
یه چیز خیلی واضح به چشم میاد:
بیشتر مردم برای گرفتن تصمیمهای بزرگ، ترجیح دادن صبر کنن.
نه اینکه نخوان،
نه اینکه بیخیال شده باشن،
فقط ترجیح میدن فعلا عجله نکنن.
این مکث تو همه زمینهها صدق میکنه
تو خرید،
تو برنامهریزی،
تو انتخابها.
آدما بیشتر میپرسن، بیشتر مقایسه میکنن،
و تصمیم نهایی رو میذارن برای بعد.
این رفتار، از سر سردرگمی نیست.
بیشتر از سر احتیاطه.
برای همین، الان یه الگوی مشخص شکل گرفته:
اول شناخت،
بعد بررسی،
و اگه شرایطش فراهم بود، انتخاب.
این "بعدا" نه تعویقه،
نه فرار.
یه جور مدیریت ریسکه.
مثلا تو حوزههایی مثل سفر یا خدمات گردشگری،
خیلیها به خاطر فشارهای اقتصادی، اصلا دل و دماغی برای سفر ندارن،
ولی میخوان بدونن اگه روزی شرایطش جور شد از کجا باید شروع کنن.
در چنین فضایی،
برندهایی که به جای تاکید بر تصمیم فوری
میان اطلاعات شفاف میدن،
مسیر رو ساده میکنن،
و حق انتخاب رو به خود مخاطب میدن،
واقعا قابل احترام به نظر میان.
مثلا آژانس گردشگری جیمبو، به عنوان یه مرجع مطمئن کنارت وایمیسته.
تا بتونی گزینههای مختلف سفر رو بررسی کنی و سوال بپرسی
جیمبو تو این روزا که اوضاع اقتصادی تعریفی نداره،
برای تورهای داخلی و خارجی، شرایط اقساطی رو در نظر گرفته
تا اگه کسی خواست یه استراحت کوتاه به خودش بده،
لازم نباشه همه چیز رو به خاطر دغدغهی مالی کنار بذاره.
تو دورهای که خیلیها ترجیح میدن
اول ببینن،
بعد فکر کنن،
و بعد تصمیم بگیرن،
همین رویکرده که باعث میشه بعضی اسمها تو ذهن بمونن.
شاید الان، زمان تصمیم نهایی نباشه.
اما برای خیلیها مهمه که بدونن
وقتی زمانش رسید،
لازم نیست از صفر شروع کنن.
و این،
تعریف واقعی حضور حرفهای تو دورهی مکث جمعیه.
