سخنرانی دکتر بقایی در نشست فیلمنامه‌خوانی «نقطه‌ای برای ایستادن می‌خواهم همین!»

گزیده متن سخنرانی دکتر حجت بقایی در نشست فیلمنامه‌خوانی «نقطه‌ای برای ایستادن می‌خواهم همین!»

دوستان و همراهان عزیز،

از حضور آرام و بی‌هیاهوی شما در این نشست تشکر می‌کنم. من از ابتدا هم قصد نداشتم این فیلمنامه را به عنوان یک "محصول فرهنگی برای فروش" عرضه کنم. متن این فیلمنامه، نه برای گیشه نوشته شده، نه برای پاداش، و نه حتی برای تایید. «نقطه‌ای برای ایستادن می‌خواهم همین!» برای من نوعی بازگشت بود؛ بازگشت به خود، به آدمهایی که زیر صدایِ رسمیِ سروصداها، آهسته زندگی می‌کنند، و هر روز بخش کوچکی از امیدشان را در سکوت خرج می‌کنند.

من در این اثر نخواستم اعتراض کنم، چون اعتراض، در این روزها خودش تبدیل به نمایش شده است. خواستم اعتراف کنم؛ اعتراف به خستگیِ جمعی، به فرسودگیِ انسانی که نه از نادانی بلکه از تکرارِ بی‌ثمرِ دانستن، زخمی شده است. در مسیر نوشتن این فیلمنامه، بیشتر از آنکه با شخصیتها گفتگو کنم، با سکوتشان زندگی کردم. سکوتی که سنگینتر از هر فریاد بود.

ما در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که دیوارها گوش دارند، اما برای شنیدن نه؛ برای ضبط کردن و سانسور کردن. سقفها دهان دارند، اما برای بلعیدن نه؛ برای تفسیر کردنِ درد به نفعِ روایتهای رسمی. و میان این سازوکار پیچیده بی‌صدایی، انسانهایی مانده‌اند که فقط دنبال یک نقطه‌اند؛ نقطه‌ای برای ایستادن، برای بازتعریفِ "بودن".

من در این متن تلاش کرده‌ام فریاد را از جایش تکان ندهم، بلکه به آن نزدیک شوم؛ آن را لمس کنم، بدون آنکه فریاد بزنم. قهرمانِ این فیلمنامه یک شمایل نیست، او هیچ نامی ندارد، چون نامها همیشه از ما چیزی کم می‌کنند. او انسانی است که فقط می‌خواهد بدل شود به «شاهدِ بودن»، نه شعارِ زیستن.

در نهایت باید بگویم این فیلمنامه فعلاً منتشر نمی‌شود، نه از روی پرهیز که از روی وفاداری؛ وفاداری به زمانی که باید گفت، نه زمانی که باید دیده شد. این اثر تا موقعی که گفتگو در این سرزمین دوباره معنا پیدا نکند، انتشار نمی‌یابد. چون گفتگو، مقدمه شنیدن است، و شنیدن، مقدمه‌ تغییر.

من از همه شما می‌خواهم به جای اینکه در پایان این نشست به من تبریک بگویید، لحظه‌ای فکر کنید که در زندگی خودتان، کجایید؟

آیا نقطه‌ای برای ایستادن دارید؟

یا هنوز در بازیِ تقسیمِ فریاد، سهمی از سکوت گرفته‌اید؟

«نقطه‌ای برای ایستادن می‌خواهم همین!» برای من نه یک عنوان است، نه یک شعار، بلکه یک خواهش است از زندگی؛

خواهشِ یافتنِ زمینی که در آن، انسان دوباره "خودش" باشد، بی‌نیاز از تفسیر، بی‌نیاز از مجوز، و بی‌نیاز از فریادهای تمرینی.

سپاس از شما که شنیدن را انتخاب کرده‌اید، نه تماشا کردن را.

این خود نوعی ایستادن است... نقطه‌ای کوچک، اما واقعی.

ارادتمند: حجت بقایی

نویسنده فیلمنامه: «نقطه‌ای برای ایستادن می‌خواهم همین!»

#فیلمنامه

#حجتـبقایی

#نقطهـایـبرایـایستادن