معتقدم بخاطر وجود داشتنم و مخلوق خدا بودنم و بخاطر همه ارزشهای شخصیتی و درونی که در این سالها کسب کرده ام و بخاطر همه تلاشها و مبارزه هایم در راه تعالی و بخاطر تمام صبرها و گذشتهایم ارزشمندم . بخاطر اینکه میتوانم جواب بدی را با بدی ندهم و بخاطر اینکه می توانم هزار بار دیگر بیفتم و باز از صفر شروع کنم و بخاطر اینکه هنوز مهربانم و خدا را در پدیده ها و مخلوقاتش می جویم و بخاطر همه ارزشهای روحی که کسب کرده ام یا خدا به من عنایت کرده است ارزشمندم . قرار نیست کسی حتی نامم را بداند و تحسینم کند و همه ارزشهایم را بشناسد تا من حس ارزشمندی کنم . قرار نیست حس ارزشمندیم از بیرون به من برسد . وجدان من و روح برتر من و خدای من می داند که چه کرده ام یا چه هستم و همین مرا بس است .
دیگر اسیر بازیهای روانی در فضای مجازی نمی شوم و اتفاقا با کسانی بیشتر مراوده دارم که در زندگی واقعی حضور پررنگ تری دارند تا در فضای مجازی !
در موجهای اینستاگرامی نمیفتم و حال خوب و بدم را به دست استوری ها و پستهای جماعت مجازیون نمی دهم . به درونم متصلم و این اتصال مرا از همه دنیاهای مجازی بی نیاز می کند . می دانم که باید با همین فرمان جلو بروم تا در آرامش باشم .
حس کافی بودن و ارزشمندی دارم چه حسابم پر پول باشد چه نه، و چه در روابط خوب باشم یا تنها ؛ چه در میانه جمع و چه در خلوت ! همه جا حال من یکی است . نه با دیدن پزها و شوهای اینستاگرامی دیگران می لرزم و نه حسرتی دارم . به نظرم بزرگترین دستاورد دو سه سال اخیرم همین بوده و بس ! خلاصه اینکه حواسم به روحم و انرژیهایم و حسهایم هست و بیشتر در حقیقتم تا مجاز …
