من هیچ احساسی به آدم های شتابزده به دنبال مدرن شدن ندارم.
در نگاه من آن ها مرده اند. مرده ای شتاب زده!
واقعا به دنبال چی اینقدر سراسیمه میدوند؟
هی کمی سرعتت رو کم کن ادم.
هنگامی که داری تمام ساعت های روزت رو برای به دست اوردن
مقداری بیشتری از این دنیا میگذرانی!
دنیا نیز از تو میگذرد...
آدم ها زمانی مردن که فکر کردن پول و هر آنچه از پول بر می آید
زندگی است.
اما نبود!
پول تنها وسیله بود؛ ابزار بود، مسیری بود تا تو ای ادم کمی بیشتر بخندی
کمی بیشتر شاد شوی کمی بیشتر آرامش را نفس بکشی...
آدم های با تمام دارایی هایشان به اینها نرسیدند. باختند. مردند!
و آدم هایی با حداقل دارایی به مقصد رسیدند.
شاید بگید خب این یک کلیشه ای است بین تمام کلیشه ها؛
نمیدانم. اما برای من نه ساعت های هوشمند نه گوشی های هوشمند
و ویلا نه خونه نه ماشین و نه...
شادی آور نیست!
شاید من دیوانه باشم اما من عاشق زندگی های عمیق هستم.
عمق! هرچیزی که عمق دارد... آرامشی که عمق دارد. خنده ای که عمق دارد.
زندگی ای که عمق دارد!
این چیزهایی که شما آدم های مدرن بهش دل خوش کرده اید
و سراسیمه دنبالش میدوید و فکرمیکنید اگر به دستش بیارید پس خوش بخت هستین.
سراب است...
