به نظرم بد ترین اتفاق تاریخ "از دست دادنه" مخصوصا اونایی که عشق زندگیشونو از دست میدن فکر کن تو هر روز صداش کنی نفسم ولی یه روزی دیگه نفست تو این دنیا نباشه ولی تو هنوز نفس بکشی بدون اون...
همیشه از دست دادن به معنی نداشتن ضربان قلب نیس یه موقع ها هست که یه ادم فرد مورد علاقه زندگی توعه ولی تو فقط براش یه آدم عادی ای، یه دوست معمولی. بهت اهمیتی نمیده و شاید یه روز بره. دیگه حتی شانس دیدنشم نداری، حالا بدون نفست نفس بکش!
حتی تو یه رابطه دو طرفه هم از دست دادن ممکنه. شاید طرف ازت خسته بشه، یه روز واقعا دوسِت داشته ولی الان دیگه رو مخشی، یا شایدم یکی بهتر از تو پیدا کرده.
یه روز با شوق دیدن پیامش گوشیت رو روشن میکنی نتیف پیامشو میبینی که نوشته: فکر نکنم بتونم خوشبختت کنم مراقب خودت باش خداحافظ برای همیشه:)
و دیگه هیچ وقت نمیبنیش، حالا بدون نفست نفس بکش!
بعضی اوقات هم طرف واقعا برای تو ساخته شده و تو هم برای اون.
و این دفعه شاید بر سر اجبار، قضاوت های افراد، فشار، سرنوشت، و بیشتر اوقات هم کارما...
از دستش بدی.
روزی که با هم قرار دارین بری کافه و یه دفعه رفیقش بهت زنگ بزنه و بگه دیشب خودکشی کرده...
حالا بدون نفست نفس بکش!
و اون موقع است که همه هستن ولی جز اونی که باید باشه همون جایی که دیگه انگار با تمام آدم های رو زمین غریبه ای.
واسه همینه که هر جا هر کی عزیزشو از دست میده نمیتونم جلو گریمو بگیرم، آخه مگه میشه کسی بدون نفسش نفس بکشه!؟
