تجربه آزمون TOEFL در غربت :)

عکس تزیینی است و صرفا به خاطر شباهت با سنتر دانشگاه استانبول تکنیک انتخاب شده
عکس تزیینی است و صرفا به خاطر شباهت با سنتر دانشگاه استانبول تکنیک انتخاب شده


از آخرین یادداشت ام در ویرگول متاسفانه حدود یکسال میگذره که خب اصلا چیز مطلوبی نیست. راستش توی این یکسال اینقدر اتفاقات مختلفی رو در زندگیم تجربه کردم که فکر میکنم برای بیانش باید یک هفته هر روز بشینم و پست منتشر کنم!

اما اجازه بدید داستانمو از ته به سر تعریف کنم تا جزییات رو فراموش نکردم بعدا قشنگ مفصل ادامه داستان تغییر مسیر حرفه ایم و در کنارش مهاجرتمو مینویسم.

برای ورود به دانشگاه های ترکیه همه خارجی ها باید آزمون تافل شرکت کنند. حالا بعضی از دانشگاه ها امتحان ورودی خودشون رو دارند یا امتحان های سراسری زبان انگیسی مثل YDS, YÖKDİL رو قبول می کنند. متاسفانه اینجا آیتلس رو قبول نمیکنند و برای همین من مجبور شدم تغییر تنظیمات(!) بدم و برای ورود به دانشگاه آزمون تافل بدم.

دیگه فکر میکنم هرکس که وارد آمادگی آزمون تافل شده میدونه که بهترین روش آماده شدن زدن تست های تی پی او و مرور اونهاست پس خیلی زیر و بم این قسمت رو توضیح نمیدم چون احتمالا تکرار مکررات میشه و میرم مستقیم سراغ تجربه امروز.

سنتری که من انتخاب کرده بودم، دانشکده زبان های خارجی Istanbul Technical University بود و به قدری خوب پروسه امتحان رو برگزار کردند که ترغیب شدم این پست رو راجع بهش بنویسم. در بدو ورود و چک این، یک برگه رو دادن که اسم و فامیل و تاریخ امتحان اینا رو بنویسیم و پس از اون تست صدا برای احراز هویت گرفتند همچنین توضیح دادند که هر کس یک کمد داره که میتونه وسایلش رو اونجا قراربده (طبق تجربه آیلتس من، سنترهای آزمون کمد ندارند و وسایل رو پشت کانتر پذیرش میچینند). من ساعت ۹.۱۵ چک این شدم و آزمون ساعت ۱۰ شروع شد. از هممون خواستن ده دقیقه قبل از آزمون بیاییم توی اتاق امتحان برای شروع فرایند آزمون (من این رو دوست نداشتم که در آزمون آیلتس بعد از چک-این میبایست می رفتیم و سرجامون مینشستیم تا آزمون شروع شه به نظرم استرس زا بود). اتاق آزمون شامل حدودا ۳۰ تا کابین با فاصله تقریبا یک متری از هم بود. نکته جالب توجه تدارک هدفون های ضدصدا (اسم دقیقش رو یادم رفته!) و جدا از اون هدفون مورد استفاده برای اسپیکینگ بود که هدفش افزایش تمرکز حین ریدینگ و رایتینگ بود اما خب من اونقدر با خودم درگیر بودم اصلا حواسم نبود هدفونو عوض کنم :)))))

یک چیزی که خیلی واسم جالب بود اینه که تو تجربه بچه ها در ایران به کررات خونده بودم در زمان اسپیکینگ همه داد میزنن و آماده باشید که حواستون به صدای بقیه پرت نشه! بر عکس این تجربه، اینقدر بچه ها آروم حرف میزدن که من خودم معذب شدم از بلند بلند جواب دادنم! (جدی چرا خب داد میزنن؟ اینجا آروم هم حرف میزدیم صدا راحت ضبط میشد)

در مورد خوراکی هم هرکس آب معدنی و شکلاتی که خودش خریداری کرده بود رو میتونست بیاره داخل اتاق آزمون اما تنها مسئله این بود که خوراکی ها رو باید یه گوشه قرار میدادیم و فقط آب رو روی میزمون میتونستیم داشته باشیم. در اون ده دقیقه استراحت امکان خوردن خوراکی بیرون از سالن بود. علاوه براین، مشکلی برای رفتن به سرویس بهداشتی در زمان استراحت نبود و بسیار در دسترس و نزدیک اتاق امتحان قرارداشت.

در آخر یه چند نکته به نظرم میاد برای حسن ختام بگم: حتما وقتی وارد سالن میشید از مسول سالن بپرسید کیبورد شما روی زبان انگلیسی تنظیم شده یا نه. چون ممکنه برای راحتی بچه های ترک روی تنظیمات ترکی باشه و برای بخش رایتینگ به دردسر بیافتید البته اینجا من این مشکل رو نداشتم و همه کیبورد ها روی انگلیسی تنظیم بودند. مورد دیگه اینکه نگران انگلیسی صحبت کردن مسولین آزمون نباشید، کاملا مسلط هستند و لهجه کاملا قابل فهمی دارند :)

خلاصه، امیدوارم این تجربه به درد بچه هایی که تصمیم دارند امتحان تافلشون رو به هردلیلی توی ترکیه بدن بخوره و به بعضی از سوالاتشون پاسخ بده. در آخر اینکه فقط و فقط سعی کنین به خاطر آرامش خودتون حتما نیم ساعت قبل از آزمون به سنتر برسید، باور کنین که استرس میتونه قشنگ تمام زحماتی که برای آزمون کشیدید رو هدر بده و خدای ناکرده نتیجه نامطلوبی رو باعث بشه.