کودکان اوتیستیک؛ پشت دیوار چین


کودکان اوتیستیک؛ پشت دیوار چین

هوگو پسر کرول، هفت سال سن دارد و یک کودک اوتیستیک است. براساس یک گزارش «کرول برای مراقبت از او و رفتارهای ناهنجارش، تلاش زیادی کرده‌است. در دبستان از او استقبالی نشده و عموما او را به عنوان فردی خطرناک می‌شناسند.»

قصه کرول تنها قصه در زمینه کودکان دارای اوتیسم در چین نیست. در جامعه چین، بخش قابل توجهی از ناهنجاری‌های فیزیکی و ذهنی وجود دارد که اوتیسم تنها یکی از آنها است؛ ناشناخته باقی ماندن اوتیسم از سوی والدین و معلم‌ها مساله‌ای است که این کشور با آن روبه‌رو است.

براساس گزارشی که سال ۲۰۱۴ نوشته شد نزدیک به ۸۵ میلیون نفر از جمعیت چین، افراد دارای معلولیت هستند و ۱۰ میلیون کودک چینی با اختلالات اوتیستیکی شناسایی شده‌اند. بنیاد کودکان اوتیستیک اعلام کرده که ۱۰ هزار کودک دارای اوتیسم در شانگهای و ۲۵ هزار کودک دیگر در هنگ‌کنگ وجود دارند.

اما به نظر می‌رسد که این آمار برای افراد دارای اوتیسم (چه کودک و چه بزرگسال) چندان درست نباشد چرا که بیشتر اوقات، شناسایی و درک صحیحی از این اختلال اتفاق نمی‌افتد. عموما در چین اختلالات فیزیکی و روانی از سوی خانواده‌ها پنهان می‌شوند.

جامعه آماری توسعه آموزش و پرورش چین سال ۲۰۱۵ اعلام کرد که ۵۰ هزار و ۳۰۰ معلم برای آموزش استثنایی وجود دارد که باید آموزش ۴۴۰ هزار دانش‌آموز را پوشش بدهند.

بنیاد کودکان دارای معلولیت چین هم اعلام کرد که ۱۳۵ مدرسه استثنایی وجود دارد که از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۴ نزدیک به ۵۵ هزار نفر را آموزش داده ‌است، اما این میزان کافی نیست؛ چرا که تقریبا ۱۰ میلیون کودک دارای اوتیسم در چین وجود دارد که مدرسه ندارند و مدارس معمولی و تسهیلات عمومی برای استفاده آنها مناسب نیست.

در این میان، تنها یک مدرسه بود که تلاش کرد از سال ۱۹۹۳ این مشکلات را حل کند. «ستاره‌ها و باران» نخستین مدرسه غیر دولتی در چین است که تصمیم گرفت این بچه‌ها و والدین آنها را پوشش دهد.

تیان هویپینگ، بنیانگذار این مدرسه است که خودش یک پسر اوتیستیک دارد. کار این مدرسه با یک برنامه سه ماهه آموزشی برای کودکان ۳ تا ۱۲ سال و والدین‌شان شروع شد. هدف نیز آموزش مهارت‌ برای تامین نیازهای کودک و آموزش والدین برای نگهداری بهتر از این کودکان است.

این مدرسه که در پکن واقع شده در سال ۲۰۰۶ گسترش پیدا کرد تا خانه‌ای برای برخی از نوجوانان ایجاد کند. این بچه‌ها از دوشنبه تا جمعه در مدرسه می‌مانند تا در مورد مهارت‌های رفتاری آموزش ببینند. تا سال ۲۰۱۳ مدرسه ستاره‌ها و باران توانست هشت هزار و ۵۰۰ کودک و والدین آنها را پوشش بدهد و 1100 معلم و مربی مخصوص را نیز تربیت کند.

در وب‌سایت این سازمان، مهمترین چالش‌های پیش‌رو در «آگاهی محدود در تشخیص اوتیسم و نیاز برای آموزش و درمان صحیح»، «لیست‌های انتظار طولانی» و «نیاز حیاتی برای گسترش خدمات» خلاصه شده‌است. برنامه بلندمدت مدرسه این است که «پلی میان جامعه و کودکان دارای اوتیسم» باشد.

اکثر معلم‌های این حوزه کارشان را ترک می‌کنند چون چالش‌های آن زیاد و حقوق‌شان پایین است.

با این حال تعداد کمی از کودکان دارای اوتیسم توانایی دسترسی به مدرسه‌های خصوصی را دارند و بیشتر این بچه‌ها باید با مدارس عادی و مشکلات آن دست به گریبان باشند. در چنین حالتی والدین مجبورند دست به انتخاب بزنند؛ بچه‌ها را به مراکز ۲۴ ساعته توان‌بخشی خصوصی بفرستند که چندان در آموزش‌ موفق نیستند و یا چیزهایی را در زندگی‌شان قربانی کنند تا از پس هزینه‌های آموزشی لازم بربیایند.

با بالا رفتن آگاهی نسبت به اوتیسم، کمبود نیروی متخصص بیشتر از قبل به چشم می‌آید. چندین مدرسه خصوصی و عادی برای بچه‌های دارای اوتیسم در سال‌های اخیر در سراسر چین باز شده‌است. یکی در هنگ‌کنگ و دیگری در شنزن. مدرسه همیاری اوتیسم نیز سال 1999 در هنگ‌کنگ افتتاح شد که شهریه بسیار بالایی دارد، تا جایی که خانواده‌ها باید برای یک سال آموزش ۲۱۰ هزار دلار بپردازند.

مدرسه‌ دیگری که سال ۲۰۱۶ در پکن کارش را شروع کرد، قصد دارد هشت هزار نیروی متخصص و آموزش از راه دور برای ۵۰ هزار نفر فراهم کند.

در حال حاضر بچه‌های اوتیستیک و والدین‌شان برای ادامه زندگی در چین تلاش می‌کنند و دولت همچنان به دنبال سرمایه‌گذاری برای بهبود خدمات در این حوزه است، اما در اصل این مدرسه ستاره‌ها و باران است که امید اصلی والدین و بچه‌های دارای اوتیسم برای دادن آموزش‌های صحیح است.

مترجم: شیدا ملکی،تیم کاکتوس