وقتی که میخوام شعر بنویسم
یک آدمم، صدها پریشونی ..
هی از خودم هر بار میپرسم
یعنی تو هم شعرم رو میخونی؟
یعنی کجای شعر من خوبه !
یعنی از این شعرم نرنجیده ؟!
یا بیت چندم استوری کرده ..
یعنی کدومش رو پسندیده ؟!
اصلا از احوالم خبر داره !
یا از دلم چیزی نمیدونه ؟؟
یعنی اگه بچش بشه شاعر
گاهی براش شعرم رو میخونه ؟!
تصویرِ دردناکی شده اصلا
این شعر رو من جایی نمیزارم
اصلا اگه چاپ هم بشه جایی
من از خودم اسمی نمیارم ..
اصلا ته شعرم همینجوری
میخوام بگم از شاعری بینام
یا این که پایانش بنویسم
شعری از هشتگ شاعری گمنام
شعری که میخواست مثنوی باشه
اما برای تو تموم میشه ..
شعری که با فکرت شروع کردم
حالا با فکر تو تموم میشه
