داستان زیر نظر با عجیب و غریب ترین سوژه ممکن آغاز می شود. محسن به خانه می آید و می بیند که مبل خانه اش سوراخ شده و همین مسئله باعث می شود تماشاگر یک ساعت و نیم به تماشای دعوای دو شخصیت اصلی فیلم بنشیند که چرا مبل سوراخ شده؟!
دعواهایی که تحت هر شرایطی در آن باید از لفظ " سوراخ " استفاده شود و آن را به کارکردهای جنسی مرتبط کند. بعید می دانم در تاریخ سینما اثری به اکران درآمده باشد که در آن تا این حد بر روی کلمه " سوراخ " تاکید شده باشد و یک ساعت و نیم آن را به اشکال مختلف در فیلم تکرار کنند. " سوراخ " در واقع کلید واژه ای است که مخاطب باید هربار با تعمیم دادن آن به یک مسئله بخندد!
این " سوراخ " کارکردهای بسیاری در طول قصه دارد. در لحظاتی از داستان دو شخصیت اصلی بر سر قطر و یا طول و عرض آن دعوا کرده و درباره جزئیات آن بحث می کنند و در سکانسی دیگر ، شخصیت همسایه با تماشای سوراخ یاد نامزد سابق خود می افتد!
در واقع هرآنچه که در پیکره فیلمنامه «زیر نظر» وجود دارد ، به نحوی به " سوراخ " ارتباط پیدا می کند و به حدی در رقم زدن ابتذال افراط به خرج داده که به راحتی می تواند مخاطب را بُهت زده کند.
فارغ از جنس شوخی های فیلم ، باید این نکته را هم اضافه کرد که فیلمنامه «زیر نظر» پرت و از رده خارج است. شما می توانید مجموعه ای از انسانها را در فیلم بیابید که ضریب هوشی شان در کمترین میزان ممکن قرار دارد با این توضیح که وقتی صحبت از " سوراخ " می شود آنها باهوش ترین و پیگیرترین افراد هستند!
زمانی که فیلم در یک سوم پایانی ظرفیت شوخی های " سوراخی اش " ته می کشد ، یک موضوع کاملاً پرت دیگر را به فیلم اضافه می کند که کوچکترین ارتباطی با روند قصه ندارد و مسئله فاجعه بار اینکه این داستان در نهایت به حال خود رها می شود بی آنکه به سرانجام رسیده باشد!
«زیر نظر» با اختلاف فراوان مبتذل ترین اثر تاریخ سینمای ایران محسوب می شود. اثری که فیلمنامه آن شگفت انگیز است چرا که در هر خط آن از واژه " سوراخ " استفاده شده و بعید می دانم آثار چندانی در سینمای ایران و جهان یافت شوند که در تمام دقایق فیلم با یک واژه سعی در اشارات جنسی داشته باشند!
