خوردن بدون فکر

چرا بدون فکر و بیش از اندازه غذا می خوریم؟

توصیه می کنم این افراد مطلب ما را بخوانند:

· افرادی که نمی‌توانند به تا آخر رژیم هایشان پایبند بمانند.

· افرادی که به دنبال تغییرات مثبت و سالم در زندگی‌شان هستند.

· کسانی که به علم روانشناسی علاقمندند.

اندازه بشقاب و افراد پیرامونتان باعث می‌شوند پرخوری کنید.

این مطلب ثابت می کند که یک سری عوامل بیرونی، بر میزان خوردن و لذتمان از آن غذا اثر می گذارند. با خواندن این مطلب متوجه می شوید که غذایی که می خورید، صرفا برای سیر شدن نیست!

در اینجا متوجه می شوید که پرخوری چقدر برای سلامتتان مضر است و یاد می‌گیرید ذهنتان را متقاعد کنید که فقط باید به اندازه مورد نیازتان غذا بخورید.

بازاریابان کارهایی می کنند که باعث می شود دهانتان برای خوراکی های معمولی آب بیفتد! در این مقاله با ترفندهایی که آنان استفاده می کنند آشنا می شوید. همچنین راهکار هایی یاد می‌گیرید که بتوانید به کمک آن ها تغییرات بلند مدتی در زندگی‌تان ایجاد کنید.

پر واضح است؛ هرچه غذایی که در مقابلمان قرار دارد بزرگ تر باشد، ما هم بیشتر می خوریم.

این موضوع طی یک آزمایش نشان داده شده: به گروهی از تماشاگران یک فیلم سینمایی بسته های کوچک پاپکورن و به گروه دیگر بسته های بزرگ فروختند. هردو سایز بسته ها به قدری بزرگ بود که ممکن نبود یک نفر کل آن در یک وعده بخورد. علاوه بر این هر بسته با ذرت های مانده از پنج روز پیش پر شده بود تا طعم دلچسبی نداشته باشد.

فکر می کنید نتیجه چه شد؟

با این که مقدار ذرت های بو داده برای مصرف زیاد بود بازهم افرادی که بسته بزرگ تر را دریافت کرده بودند، مقدار بیشتری از این میان وعده کهنه را خورده بودند.

خب اکنون چگونه می‌توان از این اطلاعات استفاده کرد؟

اول از همه مهم است بدانیم ما بیشتر بر اساس آنچه می‌بینیم تصمیم می‌گیریم که چقدر بخوریم. این یعنی اشتهای ما می‌تواند تحت تأثیر خطای دید ما قرا بگیرد. درنتیجه اندازه بشقاب در میزان غذایی که می خوریم خیلی مهم است.

برای مثال اگر دو پرس مساوی از یک غذا را در دو ظرف با اندازه های متفاوت بریزیم، غذایی که در ظرف بزرگ تر است، کمتر به نظر می‌رسد و بعد از خوردن آن احساس سیری نمی‌کنیم.

چرا؟

چون در ظرف بزرگ‌تر، فضای خالی اطراف غذا بیشتر است و این خطای دید ایجاد می‌کند؛ درنتیجه فکر می کنیم اندازه غذا کم است.

رستوران ها با دانستن این مسأله، ظرف های بزرگ برای سرو غذا انتخاب می کنند تا ما تصور کنیم کم خورده‌ایم و باز هم سفارش دهیم.

پس دفعه بعد که خواستید غذا سرو کنید، این آزمایش را امتحان کنید. دو پرس غذا را با حجم یکسان و در دو ظرف با اندازه های متفاوت بریزید و جلوی دو نفر جداگانه بگذارید. سپس ببینید چه کسی بعد از اتمام غذا هنوز احساس گرسنگی دارد.

ما برای دست کشیدن از خوردن، بیش‌تر به نشانه های بیرونی توجه می‌کنیم تا بدن خودمان

بدن انسان دارای یک سیستم گسترده، پیچیده و عالی است که مشخص می‌کند بدن در چه وضعیتی است؛ مثلاً هنگامی که غذای مسموم می‌خوریم دچار تهوع می‌شویم و یا هنگامی که زخمی می‌شویم احساس درد می‌کنیم.

با این حال، متاسفانه هنگام غذا خوردن علائم اخطاری بدن (که نشان می دهند سیر شده‌ایم) کافی نیستند و این مسئله باعث می شود از خوردن غذا دست نکشیم.

چرا؟

زیرا مدت زیادی طول می‌کشد تا پیام منع خوردن از مغز به ما برسد. در واقع حدود بیست دقیقه طول می‌کشد تا پیام سیر بودن از معده به سمت مغز فرستاده شود. فقط فکر کنید طی این بیست دقیقه چقدر ممکن است غذا بخورید!

در این مدت چند لیوان دیگر نوشابه می‌نوشید یا چند کلوچه دیگر ممکن است بخورید؟

مسلماً اگر آهسته غذا بخوریم، این مشکل دیگر خیلی دردسر ساز نیست ولی معمولا این کار را نمی‌کنیم. به طور متوسط هر فرد آمریکایی غذای خود را در یازده دقیقه تمام می‌کند. اگر شما هم با همین سرعت غذا می‌خورید باید بگویم بدنتان حتی فرصت نمی کند به مغزتان اطلاع دهد که معده تان پر شده!

حال این سوال پیش می آید که اگر این بدن ما نیست که مشخص می‌کند چقدر خورده ایم، پس چه چیزس این کار را انجام می‌دهد؟

جواب، نشانه های بیرونی است. ما برای دست کشیدن از خوردن به نشانه های بیرونی توجه می‌کنیم.

حتما بارها دیده‌اید که بیشتر ما تا زمانی که آخرین نفر از سر سفره بلند نشود به خوردن ادامه می‌دهیم. اگر اولین پرس خود را تمام کرده باشیم و هنوز شخصی سر سفره باشد، ما هم پرس دوم را شروع می‌کنیم. ممکن است حتی سراغ پرس سوم هم برویم تا آخرین نفر هم غذایش را تمام کند. پس اگر خیلی سریع غذا می‌خورید ممکن است بیش از آنچه که باید بخورید.

این نشانه های تأثیرگذار بیرونی برای هر شخص متفاوت است اما افراد معمولاً الگوهای یکسانی را دنبال می‌کنند (مانند آنچه در مثال قبل گفته شد).

پس دفع بعدی که همراه یک با دوستانتان به رستوران رفتید این روش را امتحان کنید: آخرین نفری باشید که غذایش را شروع می‌کند. همچنین از بقیه افراد آرام تر غذا بخورید. بعد ببینید که آیا پرس دیگری سفارش خواهید داد؟

اینکه نمی توانیم میزان غذایی که می خوریم را اندازه بگیریم، منجر به پرخوری بیش از حد می‌شود.

صادقانه بگویید، آخرین باری که به جدول ارزش تغدیه ای روی بطری نوشابه نگاه کردید کی بود؟ شاید هیچ وقت این کار را نکرده اید چون فکر می‌کنید یک بطری برابر یک سهم است؟ این طور نیست.

یک بطری نیم لیتری در واقع شامل 5/2 سهم مصرفی است اما احتمالاً شما هیچ وقت متوجه این موضوع نبوده‌اید و کل بطری را یکجا سر می‌کشیده‌اید. این فقط یک نمونه ساده است که نشان می دهد ما چطور خوراکی‌ها را بر اساس بسته بندی آن‌ها (و نه بر اساس جدول ارزش تغذیه‌ای) می‌سنجیم.

فکر می کنید چرا اینطور هستیم؟

چون فکرش را هم نمی کنیم که یک بسته حاوی 5/0یا 5/3 سهم مصرفی باشد؛ برای ذهن بسیار راحت‌تر است که یک بسته را برابر با یک سهم در نظر بگیرد.

برای همین است هنگامی که نصف بطری نوشابه را (که حتی بیشتر از یک سهم است) می‌نوشید، حس می کنید کل یک سهم را نخورده‌اید.

این موضوع، در فرهنگ امروزه ما (یعنی فرهنگ خوراکی های غول پیکر!) به مشکل بسیار بزرگی تبدیل شده‌است.

چرا؟

زیرا تکامل مغز، انسان را به سمتی برده که به دنبال منابع غذایی آسان باشد. ما همیشه می‌خواهیم با کم‌ترین تلاش بیش‌ترین میزان کالری را دریافت کنیم. بنابراین وقتی در فروشگاه ها مقدار خوراکی بیش‌تری را با قیمت کم‌تری می فروشند، به سمت آن هجوم می‌بریم.

امروزه در فروشگاه ها بسته بندی های بزرگ (سایز خانواده) هر خوراکی که فکرش را بکنید موجود است. همه ما فکر می‌کنیم خرید این بسته های بزرگ از نظر اقتصادی به صرفه است ولی درواقع داریم عادت های غذایی ناسالم را در خودمان تقویت می‌کنیم. مثلاً وقتی یک بسته بزرگ ماکارونی می‌خریم، به دنبال آن، مقدار غذایی که می‌پزیم و سرو می‌کنیم بیش‌تر می‌شود؛ وقتی مقدار غذایی که سرو می‌شود بیش‌تر باشد، ما هم بیش‌تر می‌خوریم چون همان طور که می‌دانید حجم غذای سرو شده مشخص کننده مقدار خوردن ماست نه معده‌مان!

مواد غذایی که می‌خرید و غذایی که می‌پزید را کنترل کنید تا خانواده‌ای سالم تر داشته باشید.

بسیاری از والدین، میزان تلویزیون دیدن و برنامه‌هایی که فرزندانشان تماشا می‌کنند را زیر نظر می‌گیرند و آن ها را از محتوای نامناسب دور نگه می‌دارند. این کار بسیار خوبی است اما یکی دیگر از مسائلی که بر سلامت افراد خانواده اثر می‌گذارد خوراکی‌هایی است که در دسترس آن ها قرار می دهید. پس علاوه بر فیلم هایی که بچه ها می بینند، باید غذاهایی که می خورند را هم تحت کنترل داشته باشید.

چگونه؟

یکی از روش های نظارت بر تغذیه اعضای خانواده این است که بسته های کوچک خوراکی ها را خریداری کنید تا زیاد از حد نخورید؛ یادتان نرود که هرچه بسته بندی بزرگ‌تر باشد، پرخوری بیشتر می شود!

روش دیگر این است که هرگاه بسته‌های بزرگ می‌خرید، بلافاصله بعد از برگشتن به خانه آن‌ها را به بسته های کوچک تقسیم کنید تا موقع مصرف و پخت مقدار کم‌تری مصرف کنید.

قدم بعدی نحوه پخت غذا با این مواد است.

برای این کار باید سعی کنید مواد غذایی مختلفی را سرو کنید. حتی شروع به استفاده از مواد غذایی جدیدی بکنید که قبلا زیاد استفاده نمی‌کردید.

طبق مطالعات این کار محیط غذایی سالم‌تری را برای خانواده فراهم می‌کند. نیازی نیست که در هر وعده غذای سالمی سرو کنید، بلکه تنوع طعم های غذایی که سرو می‌شود باید بتواند به تدریج ذائقه افراد خانواده را از تمایل همیشگی آن‌ها به غذاهای شور، شیرین و چرب دور کند.

پس این آخر هفته که خواستید یک پیتزای خانگی بپزید می‌توانید دستور پخت جدیدی را امتحان کنید. حتی اگر مایل بودید می توانید به یک کلاس آشپزی بروید و یا از یک کتاب آشپزی را استفاده کنید.

خلاصه پایانی

پیام کلیدی کتاب:

با اینکه ممکن است عجیب به نظر برسد، اما ما کنترل بسیار کمی روی عادت‌های غذایی‌مان داریم. حقه های پنهانی فروشگاه‌ها و رستوران‌ها، همچنین نشانه‌های ظریف دیداری و پیرامونی، همه بر اینکه ما چطور و چقدر غذا می خوریم، اثر می‌گذارند. با این همه اگر نسبت به عادت های غذایی‌مان دقیق باشیم و درباره‌ی آنچه می‌خوریم تصمیم‌های آگاهانه بگیریم، می‌توانیم در رژیممان تغییرات متعادل و تدریجی ایجاد کنیم.

توصیه‌های عملی:

بشقاب کوچک‌تری استفاده کنید.

این چشمان ما هستند که به جای شکممان تصمیم می گیرند. در واقع آن‌ها مشخص می‌کنند که در هر وعده چقدر بخوریم. یکی از راه هایی که باعث می شود از این حقیقت سود ببریم، استفاده از بشقاب کوچک‌تر است. فضای خالی در بشقاب‌های بزرگ باعث می‌شود غذای شما کم به نظر برسد و در نتیجه شما بیش‌تر می‌خورید. با استفاده از بشقاب کوچک‌تر، غذایی با مقدار کم‌تر، زیاد به نظر می رسد و اینگونه کم‌تر می‌خورید.

خود را از چیزهایی ک دوست دارید محروم نکنید.

سریع ترین راه برای موفق شدن در رژیم، محروم کردن خودتان از غذایی است که دوست دارید. رژیمی ارزش ادامه دادن دارد که به شما اجازه خوردن کیک شکلاتی و همبرگر ذغالی را هم بدهد. سعی کنید راهکارهایی پیدا کنید تا بتوانید حتی با خوردن این غذاها هم وزن کم کنید. مثلا به جای آنکه پیشنهاد خوردن یک بستنی خوشمزه را رد کنید آن را بپذیرید؛ تنها کافیست به خودتان قول دهید که در عوض آن برای ناهار سالاد بخورید.