لایسنس CC BY-NC یا همون «Creative Commons Attribution-NonCommercial» یه جور مجوز متنبازه که میگه میتونی از یه اثر استفاده کنی، تغییرش بدی یا حتی بازنشرش کنی، ولی به شرط اینکه اسم سازنده اصلی رو بیاری و استفادهات تجاری نباشه.
ماجرای این لایسنس برمیگرده به سال ۲۰۰۲، وقتی بنیاد Creative Commons اومد تا یه راه میانه بسازه. نه مثل «همه حقوق محفوظ است» سختگیر، نه مثل «هیچ حقوقی محفوظ نیست» بیقید و شرط. CC BY-NC زود محبوب شد چون هم آزادی داشت هم جلوی استفاده تجاری بیاجازه رو میگرفت. جالب اینکه توی اروپا دادگاهها رسماً اعتبارشو تأیید کردن و همین اعتماد بهش رو بیشتر کرد.
از نظر ویژگیها، خیلی سادهست. میگه: "آثارو بگیر و تغییر بده، حتی پخشش کن، ولی اسم سازنده رو بیار و ازش پول درنیار." همین زبان راحت باعث شده کلی آدم باهاش کنار بیان.
خلاقیت آزاد
جلوگیری از سوءاستفاده تجاری
حفظ نام سازنده
تقویت جامعه خلاق
جذابیت کمتر برای پروژههای بزرگ
محدودیت همکاری بینالمللی
بیمیلی شرکتهای بزرگ
درFlickr برای عکسها
درWikipedia در بعضی محتواها
در MIT OpenCourseWare برای آموزش رایگان
پادکستها و موزیکهای مستقل
در نهایت CC BY-NC ترکیب آزادی و احترامه. برای برنامه نویس ها و طراحا عالیه، چون هم بهشون امکان انتشار راحت میده هم جلوی سودجویی تجاری رو میگیره. اگه میخوای کارت دیده بشه ولی کسی بیاجازه ازش پول نسازه، پس از این لایسنس استفاده کن.
