مجرمین بیمار

چه کسانی از کودکان سوءاستفاده‌‌ی جنسی می‌‌کنند؟

معصومه صحرایی/ کارشناس ارشد رشته‌ی روان‌شناسی

در سال‌‌های گذشته موضوع کودک‌‌آزاری در کشورمان مسئله‌‌ی بزرگی بوده است. این آسیب‌‌ها اغلب توسط افراد مبتلا به اختلال پدوفیلی به کودکان زده می‌‌شود. به نقل از مدیر عامل سازمان خدمات اجتماعی شهرداری تهران، نود درصد کودکان کار در پاتوق‌‌ها مورد تجاوز و آزار جنسی قرار می‌‌گیرند. در این متن قصد دارم توضیح کوتاهی در مورد این اختلال بدهم.

چه کسانی گرفتار اختلال بچه‌‌بازي هستند؟

طبق طبقه‌‌بندی انجمن روانپزشکی آمریکا، افراد مبتلا به اختلال پدوفیلی دارای نشانه‌‌های زیر هستند:

1- وجود خيال‌‌پردازی‌‌هاي برانگيزنده‌‌ي جنسي، اميال يا رفتارهاي جنسي مكرر و شديد درباره‌‌ي عمل جنسي با يك كودك يا كودكان نابالغ (معمولاً سيزده ساله يا كوچكتر) دست كم به مدت يك دوره‌‌ي شش ماهه

2- فرد بر مبناي اين اميال جنسي عمل می‌‌كند، يا اين اميال با خيال‌‌پردازی‌‌های جنسي او موجب ناراحتي يا مشكل ميان فردی قابل توجه می‌‌شود.

3- فرد بايد حداقل شانزده سال سن داشته و دست كم 5 سال بزرگتر از كودك يا كودكان موردنظر در ملاك اول باشد.

توجه: این طبقه بندی شامل فردي كه در اواخر نوجواني است و با يك كودك دوازده يا سیزده ساله رابطه جنسي دارد، نمی‌‌شود.

پدوفيلي يا تمايل به برقراري رابطه‌‌ی جنسي با كودكان

گاهي اوقات بعضي موضوعات، ممنوعه محسوب می‌‌شوند، از جمله موضوعات جنسی و بيماری‌‌های مربوط به آن‌‌ها که زياد در مورد آنها صحبت نمی‌‌شود؛ در نتيجه آگاهي نسبت به اين مسائل ناقص می‌‌ماند. يكي از اين مسائل، پدوفيلي است؛ اما بهتر است بدانيد اين مسئله معمولاً سرفصل مشكلات است.

پدوفيلي يك اختلال رواني است كه فرد در واقعيت يا در ذهن خود درگير فعاليت جنسي با كودك است. افراد پدوفيل از ارتباط جنسي و احساسی با كودكان همجنس يا غيرهمجنس خود لذت می‌‌برند. اين افراد براي رابطه با كودكان معمولاً از همان ابتدا از زور جلوگيري می‌‌كنند و با صميميت و دوستي درصدد ارتباط با كودكان هستند. در بیشتر موارد گزارش شده است که وقتی کودکی در مقابل یک پدوفیلی مقاومت کند و او مجبور به زور کردن و اجبار کودک بشود و نتواند به فعالیت‌‌های خود ادامه دهد و این حرکت کودک مانع رسیدن او به خواسته‌‌اش شود، با خشونت و یا حتی قتل کودک پایان خواهد یافت، در برخی از موارد دیده شده است که افراد پدوفیلی به کودکان می‌‌گویند اگر از این موضوع با کسی حرف بزنی تو یا اعضای خانواده‌‌ات را می‌‌کشم، پدر،مادر، خواهر و برادرت را به قتل می‌‌رسانم. ترس از حبس و جداکردن آن‌‌ها از خانه و خانواده یکی از حربه‌‌های این افراد است. به گزارش همشهری، نود درصد آزارهای جنسی توسط خانواده و آشنایان صورت می‌‌گیرد و کمتر از ده درصد از آزار جنسی کودکان در محیطی خارج از محیط شناخته‌‌شده‌‌ی کودکان، و توسط غریبه‌‌ها صورت می‌‌گیرد. پژوهشی (عوامل خانوادگی کودک آزاری، پژوهش اکبر علیوردی نیا، محمد رضا حنی و ابراهیم ابراهیمی) با حجم نمونه ۳۷۲ نفر از دانش‌‌آموزان شهرستان شهریار در مقطع اول متوسطه نشان می‌‌دهد که: «بین ارتباطات مختل در خانواده و کودک‌‌آزاری همبستگی بالایی وجود دارد». محققان این پژوهش نتیجه گرفته‌‌اند که:‌‌ «الگوهای تعاملی بین همسران و مهارت‌‌های ارتباط بر شدت کودک‌‌آزاری تاثیر می‌‌گذارند.» برای جلوگیری از سوءاستفاده از کودکان، مهم‌‌ترین عوامل تنهانگذاشتن کودکان با افراد غیرقابل اطمینان، حتی در نزدیکان و همچنین آموزش‌‌های ابتدایی به کودکان هستند.

پدوفيل‌‌ها از هر طيف و هر جنسي هستند، می‌‌توانند پير يا جوان، مرد يا زن باشند، گرچه اكثريت آن‌‌ها مرد هستند. تفاوت بین زن و مرد در این است که خانم‌‌های مبتلا به این اختلال در ارتباطات‌‌شان بیش‌‌تر در پی نزدیکی هیجانی و پیداکردن حس و ارضای جنسی هستند اما در بیماران مرد علاوه بر لذت جنسی مسائل دیگری چون احساس قدرت، سلطه جویی، آزار، پرخاشگری و… نیز وجود دارد. متأسفانه برخي از آن‌‌ها در حرفه‌‌ای فعاليت دارند كه در آن آموزش كودكان و افراد جوان را بر عهده دارند. بسیاری از این افراد بیمار تمایل دارند در این حرفه‌‌ها مشغول شوند تا راحت‌‌تر به تمایلات خود پاسخ بگویند. مابقی نیز عموماً با كودكان قرباني خود رابطه‌‌ی فاميلي يا حتي ژنتيكی دارند.

براي اين‌‌كه فردي را پدوفيل بدانيم، او بايد براي ارضاي ميل جنسي خود دست به عمل بزند يا در نتيجه‌‌ی اين تمايل و تصورات جنسي خود دچار آشفتگي شود. بدون وجود اين دو معيار ممكن است فردي صرفاً تمايل جنسي پدوفيل داشته باشد، اما به اين اختلال مبتلا نباشد.

فعاليت جنسي با كودكان متفاوت است و احتمال دارد فقط تماشاي بدن كودك يا لمس كردن او باشد اما بيش‌‌تر فعاليت‌‌هاي جنسي شامل رابطه‌‌ي جنسي دهاني يا لمس آلت تناسلي كودك يا متجاوز است. تحقيقات نشان می‌‌دهد كودكانی كه در معرض كم‌‌توجهی قرار دارند يا احساس تنهايی می‌‌كنند، بيشتر در معرض كودک‌‌آزاری جنسی قرار می‌‌گيرند.

تشخيص اختلال پدوفيلي با مشكلاتي همراه است. افرادی كه به اين اختلال مبتلا هستند، به ندرت داوطلبانه از كسی كمک می‌‌خواهند. در واقع بيش‌‌تر مشاوره‌‌ها و درمان‌‌ها پس از گرفتارشدن فرد پدوفيل در چنگ قانون و دادگاهی‌‌شدن او شروع می‌‌شود. برای تشخيص بهتر علائم پدوفيلي می‌‌توان به مصاحبه‌‌ها، نظارت‌‌ها يا گزارشات اينترنتي كه به واسطه‌‌ی تحقيقات جنايی در دسترس قرار می‌‌گيرند، توجه كرد. اين موارد می‌‌توانند شواهد مفيدی برای تشخيص اين اختلال در اختيار قرار دهند. تماشای بسيار هرزه‌‌نگاری كودكان نيز ابزار تشخيص مفيدی است. علاوه بر آن می‌‌توان تحريك جنسی تناسلی را به وسيله‌‌ی محرک‌‌های جنسی در آزمايشگاه، اندازه‌‌گيری كرد و به احتمال وجود اختلال پدوفيلي در فرد پی برد.

افراد مبتلا به انحراف جنسي معمولاً دچار اختلال‌‌های چند ابتلايی هستند. منظور از چند ابتلايی وجود هم‌‌زمان يک یا چند بيماری روانی علاوه بر اختلال و بيماری اوليه است. افراد منحرف جنسی معمولاً به همان اندازه‌‌ی اختلال جنسي خود به اضطراب، افسردگی شديد، اختلالات روحي روانی و اختلال‌‌های سوءمصرف مواد نيز مبتلا هستند.

نود درصد آزارهای جنسی توسط خانواده و آشنایان صورت می‌‌گیرد و کمتر از ده درصد از آزار جنسی کودکان در محیطی خارج از محیط شناخته شده کودکان و توسط غریبه‌‌ها صورت می‌‌گیرد.

دلايل ابتلا به پدوفيلي

دلايل ابتلا به پدوفيلي (و البته انحراف‌‌های جنسي ديگر) دقیقا مشخص نيست، اما اين اختلال معمولاً در خانواده‌‌هايي كه چنين تاريخچه‌‌اي دارند، بيش‌‌تر ديده می‌‌شود؛ با اين حال مشخص نيست كه پدوفيلي ژنتيكي است يا رفتاري آموخته‌‌شده به حساب می‌‌آيد. بعضي از كارشناسان عقيده دارند كه پدوفيلی از تعامل نامناسب فرد با پدر و مادر خود در طول سال‌‌های اوليه‌‌ی زندگی ناشی می‌‌شود.

داشتن تجربه‌‌ی سوءاستفاده‌‌ی جنسي در كودكي نيز می‌‌تواند عامل بالقوه‌‌ای در ايجاد پدوفيلی باشد كه ابته اين موضوع هم به اثبات نرسيده است.

درمان پدوفيلي

بر اساس گزارش مقاله‌‌ای تحت عنوان Pedophilia در مجله‌‌ی Psychology today استفاده از داروهای شيميايی در كنار روش‌‌های روان‌‌شناسی، می‌‌تواند در درمان اين بيماری مؤثر واقع شود. داروهای ضدافسردگي می‌‌توانند با موفقيت از ميل جنسي بكاهند اما اثري روي تصورات و افكار جنسي ندارند.

تحقيقات نشان داده كه الگوهای رفتاری شناختی در درمان افراد مبتلا به اختلال پدوفيلي مؤثرند. از اين الگوها می‌‌توان به مواردی مثل شرطی‌‌سازی آزاردهنده، همدردی با قرباني (نمايش فيلم‌‌هايی از عواقب رفتار نامناسب با قربانيان)، آموزش جسارت و از جمله آموزش‌‌های مهارت اجتماعی، مديريت زمان و ساختاری نام برد.

برای ورود به کانال پیام‌رسان تلگرام دوهفته‌نامه‌ی دانشجویی «داد» کلیک کنید.