قبل از پرداختن به شرایط و مواد قانونی که قانونگذار برای بحث عقد حواله و انتقال دین و طلب در نظر گرفته است ابتدا معنی لغوی حواله را برایتان شرح میدهیم و سپس به شرایط و مواد قانونی عقود حواله میپردازیم.
معنای لغوی حواله :
واژه عربی حواله، از ریشه حول، به معنای تغییر یافتن، جابه جا شدن و دگرگونی است.
معنای اصطلاحی حواله :
در اصطلاح فقه و حقوق ، عقدی است که به موجب آن، دین از ذمه مدیون به ذمه شخص ثالث انتقال مییابد و به تعبیر برخی، بدهکار (اصطلاحاً: مُحیل) طلبکار خود (مُحتال) را برای دَین خود به شخصی دیگر (مُحالٌ عَلَیه) ارجاع میدهد.
مکتب انتقال دین
مکتب انتقال طلب
مکتب ایفا دین
مکتب انتقال مطالبه
مکتب انتقال مطالبه و دین
مکتب تضامن
۱- حواله یکی از عقود است نظر قانون مدنی به پیروی از اکثریت فقهاء اسلام نیز همین است لکن اقلیتی عقیده دارند که حواله ایقاع است.
۲- حواله عقد معوض است
۳- اطراف عقد حواله
۴- حواله عقد معلق است
۵- آیا عقد حواله عقد وثیقه است؟
۶- حواله عقد لازم است
۷- آیا حواله عقد تشریفاتی است؟
۱- رضای محیل
۲- رضای محتال
۳- اشتغال ذمه محیل به محتال
۴- کلی بودن موضوع تعهد محیل
۵- نقل ذمه از محیل به محال علیه
۶- نبودن قصد انتفاع
۷- وجود محال علیه
۱- حواله به غیر جنس
۲- حواله موجل
۳- حواله به شرط برائت محیل
۴- حواله به شرط عدم برائت محیل
۵- حواله فضولی
۶- حواله از بریء
۷- حواله مکرر
۸- حواله بر محال علیه متعدد
۹- عقد حواله به عمل
۱۰- حواله به دین خاص
۱۱- حواله مطلق
۱۲- حواله مقید
۱۳- حواله ترامی
۱۴- حواله دور
۱۵- حواله بربریء
۱۶- حواله مرکب
برای مطالعه جزییات هر کدام از تیترهای مطالب بالا و دیدن متن کامل مقاله "عقد حواله چیست و چه شرایطی در قانون مدنی دارد؟" به لینک زیر مراجعه کنید:
