پراکنده های درد ...،

نمی دانم انگشت رنجه های شما با کدامین دستور نگارش دلبری می کنند؟! 
خاموش و خنثی از کنار محنت دیگران 
بی غمانه میگذرید...!؟ 
ما از جهان اضطراب فروتنانه می پوسیم 
بااین همه درد 
که چون بذری پاشیده اند زمین را
آری،  دیگر
بردباری،  تعادل هر قاعده را برهم میزند.
رنج گرسنگی در کتابها خواندن 
از پشت پنجره، تماشای زمستان سرد 
کجای این صحنه ها 
باحس خاموش بشریت خفته 
تبانی میکنند!؟ 
اگراین آئین قبیله ی آدمی ست 
اندوه بی پناهان
در سیـنه مدفون باد. 

دومان پاشا

#دومان_پاشا