گاهی در دل یک رابطهای هستیم که نه میتوان اسم «رابطه» روی آن گذاشت، نه میتوان از آن دل کند. طرف مقابل با ما وقت میگذراند، پیام میدهد، حتی گاهی حمایتگر است؛ اما وقتی نوبت به صحبت جدی میرسد، سکوت میکند یا جملههایی مثل «فعلاً زوده» یا «بذار ببینیم چی میشه» را تحویلمان میدهد.
شاید برایتان آشنا باشد، رابطههایی که اسمش را گذاشتهاند situationship؛ یعنی نه دوستی رسمیاند، نه جدی، و نه بهراحتی تمام میشوند. از بیرون همهچیز عادی به نظر میرسد، اما درون شما چیزی مدام فریاد میزند: «این رابطه تکلیف ندارد!»
بسیاری از مراجعان ما در کلینیک روانشناسی سمانه خلیلی، با همین سوال وارد اتاق مشاوره میشوند: «آیا امیدی هست؟»، «شاید اگر بیشتر صبر کنم، همهچیز درست شود؟» اما پشت این سوالها، اغلب ترسی بزرگ از تنهایی، وابستگی یا پایان پنهان است.
اگر کسی ماههاست که نمیتواند تصمیم بگیرد، شاید خودش نمیخواهد تصمیمی بگیرد! و این بلاتکلیفی، آرامآرام عزتنفس شما را میفرساید. شما به امید چیزی ماندهاید که هنوز شکل نگرفته.
چون ذهن ما عادت دارد فکر کند شاید درست شود. چون سرمایهگذاری عاطفی کردهایم. چون نمیخواهیم شکست را بپذیریم. اما باور کنید، گاهی دل کندن، آغاز نجات است نه پایان شکست.
در کلینیک روانشناسی سمانه خلیلی بارها شاهد بودهایم که افراد بعد از رها شدن از رابطههای مبهم، به درک عمیقتری از نیازهای عاطفی و مرزهای سالم خود رسیدهاند. آنچه نیاز داریم، رابطهای شفاف، امن و رشددهنده است؛ نه یک نیمچه رابطهی پر از ابهام.
اگر پاسخ بیشتر این سوالها منفی است، وقت آن رسیده به جای انتظار، دست به انتخاب بزنید. انتخابی برای احترام به خودتان.
شاید فکر کنید هنوز زوده برای مشاوره. شاید بگویید «فعلاً از پسش برمیام». اما حقیقت این است که یک گفتوگوی عمیق با روانشناس، میتواند راه را روشنتر کند. در کلینیک روانشناسی سمانه خلیلی، دقیقاً همینجای داستان کنار شما هستیم. جایی که بتوانید احساساتتان را بدون قضاوت مطرح کنید و برای خودتان تصمیم بگیرید، نه برای راضیکردن دیگری.
رابطه باید روشن باشد، نه سایهوار. اگر هنوز درگیر تردید هستید، شاید وقت آن رسیده با یک متخصص صحبت کنید.
